Τα Μήλα της Αθανασίας

Το μεγάλο   ταξίδι της Ηρωικής ψυχής  σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο για την Αθανασία

Η οριζόντια μελέτη του μύθου αυτού, στον άξονα  Ανατολής και Δύσης μας δίδει τις εξής πληροφορίες:
Είναι ένας από τους 12 Άθλους που πραγματοποιεί ο Ηρακλής, ο 12ος συμφώνως με τον ζωδιακό κύκλο, που αντιστοιχεί στους Ιχθείς Ποσειδώνα, τον μυστικισμό και τον αποκρυφισμό.
Ο Ευρυσθέας  ζητά να του φέρει τα Μήλα που χάρισε η Γαία στους γάμους της  Ήρας και του  Δία.
Τα φυλάνε οι Εσπερίδες και ένας δράκος ακοίμητος, ο Λάδων ο φοβερός.
Στη πορεία του ο Ηρακλής συναντά τον Κύκνο γιο τον  Άρη, τον Ανταίο,τον Βούσιρι,  τον Ημαθίωνα τον Προμηθέα.
Πέρασε πρώτα από την Αφρική, από τη Λιβύη και την Αίγυπτο και μετά συνέχισε για την Ασία. Έφτασε μέχρι τις Ινδίες. Εκεί έμεινε λίγο καιρό και έσμιξε με μια μεγάλη αρχόντισσα. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε μια κόρη, η Πανδαία, που όταν έγινε 17 χρόνων έλαμπε από την ομορφιά της. Η Πανδαία παντρεύτηκε 17 χρονών και από τότε όλες οι κόρες της Ινδίας παντρεύονταν δεκαεφτά χρονών.
Στην συνέχεια προχώρησε προς Βορρά όπου έφτασε στον Καύκασο. Εκεί βρήκε τον Προμηθέα, που ο Δίας τον είχε τιμωρήσει αλυσοδένοντάς τον σε ένα βράχο του βουνού, όπου ένας αετός του έτρωγε το συκώτι. Ο Προμηθέας για να τον ευχαριστήσει που τον ελευθέρωσε τον συμβούλεψε που θα βρει τα μήλα και με ποιο τρόπο θα τα πάρει.
Στην Λιβύη συναντά τις Ατλαντικές φυλές τον Ανταίο.Μια τοποθεσία για την ύπαρξη του Ανταίου θα μπορούσε να είναι στην ευρύτερη περιοχή του Μαγκρέμπ. Όταν ο Ρωμαίος διοικητής Κουίντος Σερτώριος πέρασε από την Ισπανία στη Βόρεια Αφρική, κάτοικοι της περιοχής Τίγγη (σημερινή Ταγγέρη), δυτικά της Λιβύης, του μετέφεραν ότι είχαν βρεθεί σε έναν τύμβο τα γιγάντια λείψανα του Ανταίου. Σκάβοντάς τον, οι άνδρες του ανακάλυψαν έναν γιγαντιαίο σκελετό.
Στην ελληνική μυθολογία, η Λιβύη ήταν κόρη του Έπαφου, γιου του Δία και της Ιούς, και της Μέμφιδας, κόρης του Νείλου. Ο Έπαφος αργότερα έδωσε το όνομα της κόρης του στην περιοχή που γειτνίαζε δυτικά με τη χώρα της Αιγύπτου. Με τον Ποσειδώνα απέκτησε δυο δίδυμους γιους, το Βήλο και τον Αγήνορα τον Βούσιρι Αναφέρεται ως γιος του θεού Ποσειδώνα και της Λυσιάνασσας ή της Λιβύης ή της Ανίφρας ή Ανίππης (κόρης ή εγγονής του Νείλου).
Ο Βούσιρις ήταν σκληρός και αφιλόξενος, αφού θανάτωνε κάθε ξένο που έφθανε στο βασίλειό του. Η αφορμή ήταν το εξής γεγονός: όταν η Αίγυπτος υπέφερε κάποτε από ακαρπία επί εννέα χρόνια, έφθασε στη χώρα ο Κύπριος μάντης Φράσιος, που συμβούλεψε τον Βούσιρι να θυσιάζει κάθε χρόνο ένα ξένο στον Δία για να σταματήσει το κακό. Ο Αιγύπτιος βασιλιάς σκότωσε τότε πρώτο-πρώτο τον Φράσιο και έπειτα όλους τους ξένους που έρχονταν στην Αίγυπτο. Στη σκληρότητα του Βούσιρι Όσιρι έβαλε τέλος ο Ηρακλής όταν πέρασε από την Αίγυπτο στο ταξίδι του για τον άθλο των μήλων των Εσπερίδων ή των βοδιών του Γηρυόνη. Τον συνέλαβαν τότε και τον έδεσαν καλά με πέτσινα λουριά για να τον θυσιάσουν, αλλά ο Ηρακλής έσπασε τα δεσμά του, σκότωσε τον Βούσιρι, τον γιο του Αστυδάμαντα, και όλους τους ανθρώπους του βασιλιά
Ο Ημαθίων,ο αναφερόμενος από τον Ησίοδο (Θεογονία 984) γιος του Τιθωνού και της θεάς Ηούς, αδελφός του Μέμνονα, είναι βασιλιάς των Αιθιόπων. Τον Ημαθίωνα τον σκότωσε ο Ηρακλής στον δρόμο του προς τον κήπο των Εσπερίδων, όπου είχε ως άθλο να αποκτήσει τα χρυσά τους μήλα. Ο Ημαθίων αυτός ήταν βασιλιάς της Βοιωτικής πόλεως Λύγκου, η οποία ονομαζόταν παλαιότερα «Πιερία». Ο Ημαθίων ήταν πατέρας του Αερόπου. Και τα δύο αυτά ονόματα εμφανίζονται στον κατάλογο των αρχαίων βασιλιάδων της Μακεδονίας, η οποία παλαιότερα ονομαζόταν «Ημαθία» από τον Ημαθίωνα αυτόν.
Είναι και βασιλιάς της Σαμοθράκης, γιος της Πλειάδας Ηλέκτρας, αδελφός του Ιασίωνα, του Ηετίωνα και του Δαρδάνου. Ο Ημαθίων, όταν ο Δάρδανος έφυγε για την Τροία, απέμεινε μόνος βασιλιάς και καθόριζε αυτός τα Καβείρια Μυστήρια. Κατά τον Νόννο στα «Διονυσιακά» του, όταν πλέον ήταν γέρος ο Ημαθίων ακολούθησε τον θεό Διόνυσο στην εκστρατεία του στην Ινδία, συνοδευόμενος από στρατιώτες όμοιους με Γίγαντες. και περνάει μέσω  Αραβίας στην Ανατολή.
Με βάση τον Ησίοδο ήταν κόρες της Νύχτας. Άλλοι συγγραφείς πάλι τις θέλουν κόρες του Φόρκυ και της Κητούς ή ακόμη και του Άτλαντα και της Εσπερίδας. Ανάλογη διαφωνία υπάρχει και για τον αριθμό των Εσπερίδων. Σε κάποια αρχαία κείμενα αναφέρονται δύο, σε άλλα τρεις, τέσσερις ή και πέντε. Την εκδοχή των τεσσάρων Εσπερίδων ασπάζεται ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος, ο οποίος μάλιστα αναφέρει και τα ονόματα των νυμφών αυτών: Αίγλη, Αρεθούσα, Ερύθεια και Εστία.

Ο Κερένεϊ μιλά και για επίσκεψη στη χώρα  του Ίστρου Δούναβη και των Υπερβορείων την περιοχή.

Η κάθετη μελέτη του μύθου, στον άξονα Βορρά Νότου μας δίδει  από το αφηρημένο πυρήνα του, την εξής σύγχρονη  ερμηνεία .

Τι  απασχολεί τον άνθρωπο;
Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί η ύπαρξη και όχι το τίποτα;
Η ζωή, ο θάνατος, η ύπαρξη, η ανυπαρξία,  τα όντα, η αθανασία.
Μόνο τον άνθρωπο. Ούτε τα ζώα, ούτε οι θεοί  θα ενδιαφερθούν ποτέ για το αγωνιώδες ερώτημα αυτό της ύπαρξης. Τα ζώα γιατί  γεννιούνται με συλλογική συνείδηση και οι θεοί γιατί  έχουν λύσει αυτό το πρόβλημα ως  αγέννητοι στην ύλη, άυλοι.
Ο Ευρυσθέας, το  ευρύ σθένος της  κατώτερης εξουσίας, της ύλης, ζητά από τον Ηρακλή, την Ηρωική Ψυχή να γνωρίσει τα Μήλα  της Εσπερίας που είναι το ελιξήριο της νεότητος και της αθανασίας και να του τα φέρει. Να ψάξει δηλ. για το μυστικό της Αθανασίας.