ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΓΝΩΣΗ

Για μια ανθρωπότητα που αρνείται να ζήσει σε σπήλαια και σπηλιές της Δύσης και της Ανατολής

 Η Κρίση της Γνώσης

Ζούμε σε μια εποχή όπου η πληροφορία πολλαπλασιάζεται, αλλά η κατανόηση συρρικνώνεται. Η παιδεία έχει μετατραπεί σε μηχανισμό πιστοποίησης, η έρευνα σε ανταγωνιστικό άθλημα, και το μυστήριο σε εμπόρευμα. Η κοινωνία μας δεν πάσχει από έλλειψη δεδομένων· πάσχει από έλλειψη προσανατολισμού.

Αυτό το μανιφέστο δεν ζητά περισσότερη γνώση. Ζητά άλλη σχέση με τη γνώση.

1. Το Γνωστό: Η Τυραννία της Κανονικότητας

Η παιδεία του σήμερα υπηρετεί το γνωστό: το ήδη διαμορφωμένο, το ήδη εγκεκριμένο, το ήδη επιτρεπτό.

• Τα σχολεία αναπαράγουν σκιές αντί να αναζητούν φως.

• Τα πανεπιστήμια παράγουν πτυχία αντί για στοχαστές.

• Οι θεσμοί της γνώσης λειτουργούν ως μηχανισμοί κοινωνικής συμμόρφωσης.

Το γνωστό είναι χρήσιμο, αλλά δεν είναι αθώο. Όταν γίνεται αποκλειστικό, μετατρέπεται σε φυλακή. Όταν γίνεται αυθεντία, μετατρέπεται σε μηχανισμό εξουσίας.

Η παιδεία που περιορίζεται στο γνωστό παράγει υπάκουους επαγγελματίες, όχι ελεύθερους ανθρώπους.

2. Το Άγνωστο: Η Αναγκαιότητα της Περιπέτειας

Η αληθινή παιδεία αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η ύλη του μαθήματος. Στο άγνωστο.

Το άγνωστο είναι ο χώρος της έρευνας, της δημιουργίας, της αμφιβολίας. Είναι η θάλασσα όπου ο άνθρωπος αναμετριέται με τον Ποσειδώνα της ύπαρξης. Είναι το ρίσκο που κάνει τη γνώση ζωντανή.

Μια παιδεία που δεν διδάσκει το άγνωστο, δεν διδάσκει τίποτα.

Η κοινωνία χρειάζεται ανθρώπους που:

• τολμούν να αμφισβητήσουν,

• τολμούν να χαθούν,

• τολμούν να επιστρέψουν «γεμάτοι αλμύρα»,

• τολμούν να δημιουργήσουν αυτό που δεν υπήρχε.

Το άγνωστο δεν είναι απειλή. Είναι η πηγή της προόδου.

3. Το Ακατάληπτο: Η Ηθική της  Αυτογνωσίας

Υπάρχει όμως και κάτι πέρα από το γνωστό και το άγνωστο: το ακατάληπτο — το όριο του ανθρώπινου.

Το ακατάληπτο δεν είναι γνώση. Είναι μυστήριο.

Και το μυστήριο, όταν δεν αναγνωρίζεται ως μυστήριο, γίνεται εργαλείο εξουσίας.

Οι θρησκείες, οι ιδεολογίες, οι μυστικισμοί, όταν εμπορεύονται το ακατάληπτο, κρατούν τους ανθρώπους σε σπήλαια — του Κύκλωπα στην Ανατολή, της Καλυψούς στη Δύση.

Η παιδεία οφείλει να διδάσκει ότι:

• δεν γνωρίζουμε τα πάντα,

• δεν θα γνωρίσουμε ποτέ τα πάντα,

• και αυτή η άγνοια δεν είναι αδυναμία, αλλά ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η αυτογνωσία των ορίων απέναντι στο ακατάληπτο είναι η αρχή της σοφίας.

4. Το Όραμα: Παιδεία ως Ελευθερία

Μια παιδεία αντάξια του ανθρώπου πρέπει να υπηρετεί τρεις σκοπούς:

α. Να αποκαλύπτει τις σκιές του Γνωστού

να δείχνει πώς κατασκευάζονται οι αλήθειες, πώς λειτουργούν οι θεσμοί, πώς η γνώση γίνεται εξουσία.

β. Να καλλιεργεί το θάρρος του Αγνώστου

να ενθαρρύνει την έρευνα, την απορία, την περιπέτεια, την δημιουργική αποτυχία.

γ. Να διδάσκει την  την αυτογνωσία απέναντι στο ακατάληπτο

να προστατεύει από τον φανατισμό, την ιδεολογική τύφλωση, την εμπορευματοποίηση του ιερού.

5. Να Σπάσουμε τα Σπήλαια

Η παιδεία δεν είναι υπηρεσία. Είναι πράξη ελευθερίας.

Η γνώση δεν είναι προϊόν. Είναι σχέση.

Η αλήθεια δεν είναι αντικείμενο. Είναι αναμέτρηση.

• Οι δασκάλοι να πάψουν να είναι διαχειριστές ύλης και να γίνουν οδηγοί στο άγνωστο,

• Οι μαθητές να αρχίσουν να θέτουν ερωτήματα,

• Οι θεσμούς να πάψουν να παράγουν συμμόρφωση και να καλλιεργήσουν την κρίση την κριτική ικανότητα

• Η κοινωνία να πάψει να φοβάται το άγνωστο και να το αγκαλιάσει ως εξέλιξη

Η παιδεία δεν είναι η μετάδοση του γνωστού. Είναι η απελευθέρωση από το γνωστό.

Η Γνώση ως Ανθρώπινη Περιπέτεια

Αν η ανθρωπότητα θέλει να προχωρήσει, πρέπει να μάθει να ζει ανάμεσα σε τρεις κόσμους:

• στο γνωστό με κριτική σκέψη,

• στο άγνωστο με θάρρος,

• στο ακατάληπτο με αυτογνωσία

Μόνο τότε η παιδεία θα γίνει αυτό που πρέπει να είναι: όχι μηχανισμός παραγωγής υπηκόων, αλλά τέχνη διαμόρφωσης ελεύθερων ανθρώπων.

Και χωρίς ΠΑΙΔΕΙΑ δεν υπάρχει κανένα μέλλον για μία ΝΟΗΜΟΝΑ όρθια ανθρωπότητα

Αστραία ©©

Τα Τρία Είδη Γνώσης

 και η Θάλασσα  "καπέλο"  

Μια φιλοσοφική τυπολογία για την εποχή των σπηλαίων και των μηχανών

1. Το Γνωστό

Το γνωστό είναι το πεδίο της κοινωνικά εγκεκριμένης γνώσης. Είναι η ύλη που διδάσκεται, πιστοποιείται, εξετάζεται, βαθμολογείται. Είναι το φως της φωτιάς στο πλατωνικό σπήλαιο — όχι το φως του ήλιου.

• Το γνωστό παράγεται από θεσμούς: σχολές, πανεπιστήμια, επιτροπές, επαγγελματικά σώματα.

• Το γνωστό διανέμεται από τους «επιμελητές της πραγματικότητας»: καθηγητές, δικηγόρους, ακαδημαϊκούς, τεχνοκράτες.

• Το γνωστό νομιμοποιεί την εξουσία: δίνει πτυχία σε πρωθυπουργούς, τίτλους σε υπουργούς, κύρος σε όσους διαχειρίζονται την κοινωνική αφήγηση.

• Το γνωστό συχνά σκοτώνει το ποιητικό, το μη μετρήσιμο — όπως λέει ο David Hanson για τον Όμηρο.

Είναι η μήτρα (Matrix) της εποχής: ένα σύστημα που παράγει πραγματικότητα και την πουλά ως αλήθεια.

2. Το Άγνωστο

Το άγνωστο είναι το πεδίο της αναζήτησης, της περιπέτειας, του ρίσκου. Είναι ο χώρος όπου κινούνται οι μεγάλοι ερευνητές, οι εξερευνητές, οι ποιητές της γνώσης.

• Είναι άπιαστο σαν άνεμος, μενεξεδένιο σαν εσπερινή αύρα.

• Είναι το ταξίδι του Οδυσσέα στα άγρια κύματα του Ποσειδώνα.

• Είναι η γνώση που δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με πληγές.

• Είναι η επιστροφή «γεμάτη αλμύρα», με το σώμα σημαδεμένο από την αναμέτρηση με το άγνωστο.

Το άγνωστο δεν είναι για όλους. Και όσοι το αγγίζουν, συχνά επιστρέφουν ξένοι στον κόσμο που άφησαν πίσω.

3. Το Ακατάληπτο

Υπάρχει όμως και κάτι τρίτο: αυτό που δεν μπορεί να γίνει γνωστό όσο ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος.

• Είναι το μυστήριο που οι θρησκείες εμπορεύονται.

• Είναι το άρρητο που τεμαχίζεται σε «κομματάκια πίτας» για να πουληθεί ως σωτηρία.

• Είναι ο Θεός ως προϊόν, με τους ιερείς και τους θρησκευτικούς διαχειριστές να κρατούν «και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη».

• Είναι η εξουσία που φυλακίζει τους ανθρώπους σε σπήλαια — του Κύκλωπα στην Ανατολή, της Καλυψώς στη Δύση.

Το ακατάληπτο δεν είναι απλώς άγνωστο. Είναι απρόσιτο. Και ακριβώς γι’ αυτό γίνεται το πιο επικίνδυνο εργαλείο στα χέρια όσων θέλουν να κυβερνούν συνειδήσεις.

Κι έτσι οι άνθρωποι μένουν φυλακισμένοι.
Άλλοι στο σπήλαιο του Κύκλωπα της Ανατολής,
κι άλλοι στη σπηλιά μιας δυτικής Καλυψώς.
Άλλοι με αλυσίδες χοντρές και ορατές,
κι άλλοι με μεταξωτές κορδέλες ελευθερίας.
Μα και στις δύο περιπτώσεις,
ο άνθρωπος ξεχνά να γίνει Οδυσσέας  θαλασσόλυκος ταξιδευτής 

και παραμένει

έρμαιος  αλλοτριωμένος ασθενής της  παγιωμένης κατεστημένης κοινωνικής διαμόρφωσης  της Δύσης

και στο έλεος του  θεοκρατικού Κύκλωπα στην βαρβαρότητα του πρωτογονισμού της Ανατολής

Αστραία ©©

Από τον Λαβύρινθο στο Όλυμπο

Θησέας Οδυσσέας Ηρακλής
Από τον Λαβύρινθο στο  Όλυμπο
Η Ελληνική  Μυθολογία περιγράφει αναλυτικά την διαδρομή ενός ανθρώπου της γνώσης, τα λάθη και τις παγίδες που  στο δρόμο του συναντά
Προβλήματα, λάθη και παγίδες  για τους ανθρώπους  της γνώσης

Α. ΘΗΣΕΑΣ
Ξεπερνώντας ένας  άνθρωπος, τον φόβο εισέρχεται στον Λαβύρινθο. Είναι λάθος να μείνει σε ένα δωμάτιο του Λαβύρινθου και ένα τομέα της γνώσης, είτε αυτό λέγεται  Βιολογία Μαθηματικά Φυσική  Ιστορία κλπ
Είναι λάθος να περιδιαβαίνει  άσκοπα τους διαδρόμους χωρίς να συνδέει τα γνωστικά αντικείμενα και να  μη τα κατανοεί βαθιά.
Είναι λάθος να παραμένει αγύμναστος  μαλθακός και πλαδαρός διαβάζοντας συνέχεια παπαγαλίζοντας και αποστηθίζοντας γνώσεις τις οποίες  δεν καταλαβαίνει καλά.
Η υπερτροφία του εγκεφάλου καταλήγει στον Μινώταυρο και σε ένα φυσικό σώμα  "τέρατος " που έχουν πολλοί ακαδημαϊκοί και διανοούμενοι.
Όταν το φυσικό σώμα δεν λειτουργεί καλά δεν λειτουργεί και το μυαλό σωστά.
Τα προβλήματα της γνώσης διαγράφονται στο φυσικό σώμα ακολουθώντας την αρχαία ρήση.
Νους υγιής εν σώματι  υγιεί.
Η σύνδεση των δωματίων και των γνωστικών  πεδίων σε οριζόντιο επίπεδο πρέπει να γίνει με ΜΙΤΟ καθαρότητος αγνής Αριάδνης και να ορισθεί  το κέντρο βάρους το σημείο αναφοράς και ο σκοπός.
Επειδή ο Λαβύρινθος συμβολίζει την λογική την δεξιά πλευρά του ανθρώπου  και το ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου , η λογική πρέπει   σπρωχτεί στα  όρια της και να βρεθεί στο κέντρο της.
Από εκεί μπορεί να δει και το  άλλο κέντρο της γνώσης της σιωπηλής που ανήκει στο  άλλο ημισφαίριο τους εγκεφάλου.
Η πρόκληση είναι για τους άνδρες και το ανδρικό μυαλό  το  ΧΥ πρέπει να κατανοήσει την μετάφραση των προγραμμάτων χωρίς να χαθεί σε υπερβολικές νοητικές κατασκευές και να συμβουλεύεται  τη σωστή  γυναίκα.
Όταν τα καταφέρει και βγει, δύο μεγάλα λάθη που συνήθως κάνει  θα τον οδηγήσουν μακριά από την γνώση και το επόμενο επίπεδο της αντίληψης που είναι ο δρόμος του Οδυσσέα.
Το ένα είναι να ξεχάσει να αλλάξει τα πανιά και το δεύτερο είναι να  παρατήσει την Αριάδνη στη Νάξο.
Αυτό σημαίνει πως ο  μαύρος ακαδημαϊκός τήβεννος πρέπει να γίνει λευκός και η γνώση να  μη χάνει την καθαρότητα εξ΄ αιτίας της συναλλαγής με την εξουσία. Φυσικά ο πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών δεν μπορεί να είναι τραπεζίτης, ούτε ο πατριάρχης της Β. Ελλάδος και της " Ν. Μακεδονίας  " να γίνεται επίτιμο μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας στα κρυφά.
Η τριτοβάθμια εκπαίδευση και οι  ακαδημαϊκοί μας ευθύνονται για αυτή την κατάσταση στην παιδεία και όχι μόνο. Είναι υπεύθυνοι για τους υπουργούς που έχουμε, για τους πρωθυπουργούς, για τους δικαστές και τους ιεράρχες , αφού αυτοί τους δίνουν τα πτυχία, όπως λέει και ο στο βιβλίο
“Εάν θέλετε να μάθετε γιατί η ελίτ του έθνους μας δεν έχει ηθική, γιατί οι δικηγόροι, οι γιατροί, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι μεγιστάνες των επιχειρήσεων εξισώνουν την συγκέντρωση στοιχείων με την γνώση, την ειλικρίνεια με την αλήθεια, την κληρονομημένη δύναμη με τη δικαιοσύνη, τους τίτλους και τα κουστούμια με την αξιοπρέπεια και το κεφάλαιο με το ταλέντο, γιατί δηλαδή δεν γνωρίζουν το παραμικρό για την Ελληνική σοφία, πρέπει να κοιτάξετε τους μέντορες που τους εκπαίδευσαν και τους έδωσαν τα πτυχία τους.”
Όσοι βγουν από τον  Λαβύρινθο με πολύ κόπο  θα πρέπει να αποφύγουν τους γάμους με την Φαίδρα για να σώσουν τον Ιππόλυτο  και  τις ερωμένες σαν την Ιππολύτη που λύνουν τους ίππους και αφηνιάζουν τα άλογα του Διομήδη.
Το επόμενο επίπεδο αντίληψης είναι ο Οδυσσέας και οι Σταθμοί του.
Η  ετυμηγορία της Άρτεμης  για τον Θησέα από την τραγωδία του Ευριπίδη: Ιππόλυτος

ΑΡΤΕΜΗ
Τ᾽ αρχοντόπουλο, εσένα, του Αιγέα
τον υγιό, σε προστάζω ν᾽ ακούσεις!
Της Λητώς θυγατέρα, η Αρτέμιδα,
σου μιλάω! Πώς Θησέα, καταδύστυχε,
μ᾽ αυτά που ᾽κανες χαίρεσαι; Πώς
έτσι ανόσια το τέκνο σου σκότωσες;
Τις ψευτιές της γυναίκας σου πίστεψες
για ένα κρίμ᾽ αφανέρωτο; Τώρα
αμαρτία φοβερή σε βαραίνει!
1290Πώς δε χώνεσαι μέσα στα τάρταρα
την ντροπή σου να κρύψεις και πώς
δεν αλλάζεις μορφή και πετούμενο
στ᾽ αψηλά τ᾽ ουρανού να ξεφύγεις
απ᾽ τ᾽ αβάσταγο μόλεμα. Αλιά σου,
με τους δίκιους ανθρώπους να ζήσεις
δεν μπορείς από τώρα κι ομπρός!

Άκου, Θησέα, ποιά των παθών σου η αλήθεια.
Θα σε πονέσω, δίχως να σε σώσω.
Έτρεξα εδώ, του γιου σου ν᾽ αποδείξω
την αγνότητα (κι έτσι ο θάνατός του
να μην τον ατιμάσει) και την τρέλα
1300της Φαίδρας ή, ας το πούμε, το φιλότιμο.
Ξαφνικά τηνε κέντρισε η θεά
που την παραμισούμε όσοι αγαπάμε
την παρθενιά, κι αγάπησε το γιο σου.
Προσπαθούσεν η δόλια να νικήσει
το πάθος με τη φρόνηση, μα η νένα
χωρίς να τη ρωτήσει, πήε στο γιο σου
μεσίτρα της αγάπης, αφού πρώτα
τον όρκισε να το ᾽χει μυστικό.
Κι αυτός, τίμια ψυχή, δεν τονε πάτησε
τον όρκο του κι όταν εσύ τον έβριζες,
γιατί ᾽τανε πιστός και θεοφοβούμενος.
1310Κι αυτή απ᾽ το φόβο μην ξεσκεπαστεί
γράφοντάς σου το ψεύτικό της γράμμα
σ᾽ απάτησε και χάλασες το γιο σου
πιασμένος στην παγίδα της. ΘΗΣ. Αλίμονο!
ΑΡΤ. Σε πληγώνουν τα λόγια μου, Θησέα;
Αλλά βάστα κι ό,τι από δω και πέρα
θ᾽ ακούσεις, πιο πολύ θα σε πληγώσει.
Το ξεχνάς, πως στα χέρια σου κρατούσες
απ᾽ το γονιό σου τρία αληθινά
ταξίματα; Και το ᾽να εσύ, πανάθλιε,
το αμόλυσες ενάντια στο παιδί σου
κι όχι ενάντια σε ξένον; Κι ο πατέρας σου,
ο θαλασσόθεος, βάσταξε το λόγο του
και σου ᾽κανε το θέλημα. Μα ελόγου σου
1320και σ᾽ αυτόν και σε μένα εφάνης φταίχτης,
γιατί δεν επερίμενες απόδειξη
και μάντηδων απόκριση· δεν ξέτασες
το ζήτημα, δεν έβανες καιρό
ν᾽ αποφασίσεις, αλλά στο άψε-σβήσε
το γιο σου εκαταράστης και τον σκότωσες.

Μετάφραση. Κ. Βάρναλη
Εγχειρίδιον γνώσης και αυτογνωσίας
Ερμηνείες και Οδηγίες

Ακούς Θησέα, πάψε να καταριέσαι τον γιο σου και να τον σπρώχνεις στην αυτοκτονία. Είναι  δικό  σου το  φταίξιμο και  αυτό το ηλίθιο εκπαιδευτικό σύστημα που έφτιαξες σε αγαστή συνεργασία με την  κομματική και θρησκευτική εξουσία την Ιππολύτη ερωμένη
και σύζυγο την Φαιδρή σοβαροφανή κόρη του Μίνωα της αγαπημένη.

Αστραία ©©

Δαβύρινθος και Αλφάβητο

ΔΑΒΥΡΙΝΘΟΣ: 

Ο ρυθμός  του Νου, ο χορός σε δάπεδο Γης,  χώρο προσγείωσης αναγκαστικής.

Εν τω υλικώ πεδίω

Ο Λαβύρινθος είναι ένα χώρος Γνώσης και Μύησης και ένα χορός ένωσης των δύο ημισφαιρίων του εγκεφάλου. Της αγνής Αρίας Αριάδνης και του Μαθητεύοντος Θησέως στη θητεία του και την πορεία του Χρόνου και των Εποχών. Δημιουργήθηκε όχι για πρώτη φορά, γιατί η κάθε Εποχή έχει τον Λαβύρινθο της, την Εποχή του Μίνωα, του Μικρού Νου και της Μεγάλης Πασιφάης Σελήνης από τον ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ και διακοσμητή Δαίδαλο. Η ένωση της Λεμουρίας φυλής με την Ατλάντεια είχε ως αποτέλεσμα τον Μινώταυρο, ένα ΤΕΡΑΣ με μυαλό ανθρώπου και σώμα ζώου. Η ένωση του Μίνωα με την Πασιφάη είχε ως απογόνους το ΑΛΦΑΒΗΤΟ και την Αριάδνη.
Τι είναι ο Λαβύρινθος; 
Χώρος;
Χρόνος;
Χορός;
Μινωικό αρχιτεκτονικό οικοδόμημα ;
Της γνώσης ναός;
Τι έχει πει ο Όμηρος για τον Λαβύρινθο;
 Ο Όμηρος δεν έχει πει τίποτα για τον Λαβύρινθο, δεν απαντάται ως αυτούσια ΛΕΞΗ στα Ομηρικά Έπη. Αναφέρει στην κατασκευή της ασπίδος του Αχιλλέως το χοροστάσι  της Αριάδνης,  ενός λαβυρινθικού χορού ( Ιλιάδα, Σ στιχ. 590).
Επίσης ο Πλούταρχος  αναφέρει τον γεράνιο χορό που χόρεψε  ο  Θησέας με την Αριάδνη και που ακόμα τον χορεύουν οι Δήλιοι, που απομιμείται τις στροφές και τους διαδρόμους του Λαβυρίνθου, και εκτελείται ρυθμικά με πολλά στριφογυρίσματα και ξετυλίγματα. (Πλουτάρχου Βίοι Παράλληλοι, Θησεύς ).
 Ο Όμηρος αναφέρει τον Μίνωα ως νομοθέτη και κριτή του Άδη, καθώς στην εννεάπολη εκατόπολη Κρήτη. Το πιο αξιοσημείωτο είναι πως ο Οδυσσέας συστήνεται στην Πηνελόπη ως Αίθων που έρχεται από την Κρήτη , γιος του Δευκαλίωνος εγγονού του Μίνωος.
Ο Λαβύρινθος είναι το γνωστό οικοδόμημα που έφτιαξε ο βασιλιάς της Κρήτης Μίνωας με αρχιτέκτονα τον Δαίδαλο την Εποχή του Ταύρου. Ουσιαστικά είναι το πρώτο οργανωμένο σύστημα γνώσης με την πρώτη γραφή, τη γραμμική. Το πρώτο ΜΑΤΡΙΞ της νέας Ατλαντίδος και το ΔΙΚΤΥΟ των πολυάριθμων ΣΤΟΩΝ που ακολούθησαν και το προσφιλές τους θέμα με τον ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ τεχνίτη Δαίδαλο.
Μετά την βύθιση της παλαιάς  Ατλαντίδος,την Εποχή του Λέοντος, όσοι επιβιώσανε ζήσανε το τροφοσυλλεκτικό στάδιο της ανθρωπότητος, την Εποχή του Καρκίνου στις σπηλιές με την πρωτόγονη ανάμνηση της γνώσης. Η ανάδυση των ερμητικών κειμένων, κυρίως προφορική, την Εποχή των Διδύμων με τον Ερμή τον τρισμέγιστο έφθασε στο απόγειο της στο τέλος της και έβαλε τις βάσεις του οικοδομήματος.
Ο  Διόδωρος Σικελιώτης (1ος π.Χ) στην Ιστορία του ,  αναφέρεται με τη σειρά του στο Λαβύρινθο και μας λέει ότι :

"ο Δαίδαλος ήρθε στην Αίγυπτο,θαύμασε την τέχνη του κτίσματος και μετά κατασκεύασε για τον βασιλιά της Κρήτης Μίνωα, λαβύρινθο όμοιο με της Αιγύπτου, όπου βρισκόταν κατά τον μύθο , ο λεγόμενος Μινώταυρος. Αλλά ο λαβύρινθος στην Κρήτη εξαφανίστηκε τελείως, είτε επειδή τον γκρέμισε κάποιος δυνάστης, είτε από το καταστροφικό έργο του χρόνου, ενώ στην Αίγυπτο διατηρήθηκε διατηρήθηκε στο ακέραιο η όλη κατασκευή μέχρι των ημερών μας……"

Οι θεοσοφικοί κύκλοι, παλαιοί και νέοι, έχουν μεγάλη αδυναμία σε αυτό τον μύθο, της Πανσελήνου Πασιφάης και της σκοτεινής πλευρά της Σελήνης να ενώνεται με τον Ταύρο που ερωτεύθηκε και όχι αδίκως ,αφού πιστοποιεί την ένωση των Λεμούριων όντων με την Ατλάντια φυλή.
Το οικοδόμημα λοιπόν κτίζεται σε λάθος βάσεις, χωρίς την καθαρότητα της γνώσης, αναμεμειγμένο με όλες τις αναμνήσεις της Λεμουρίας και της Ατλαντίδος στη χειρότερη εκδοχή τους.
Ο Ηρόδοτος μιλάει για τον  αιγυπτιακό Λαβύρινθο  στην Κροκοδειλούπολη, στη λίμνη Μοιρίδα ανώτερο όλων. Στην Ελλάδα λαβυρινθοειδές κτίσμα βρέθηκε μόνο στο κέντρο της θόλου της Επιδαύρου που κατασκεύασε ο Πολύκλειτος ο νεότερος στα 360-320 π.Χ.
Ο μύθος της Αριάδνης εμφανίζεται σε διάφορες παραλλαγές στο χώρο της Μεσογείου και το σχήμα του λαβύρινθου εντοπίζεται από την Ευρώπη ως τον Καύκασο, από την Ινδία ως τους Ινδιάνους Hopi. Είναι αρχαία γνώση χαραγμένη βαθιά  στο  συλλογικό ασυνείδητο  και υποσυνείδητο του ανθρώπου.Στην Αναγέννηση, το κέντρο του λαβύρινθου γίνεται το «δέντρο της γνώσης» και τα πρόσωπα του κρητικού μύθου συμβολίζουν την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της άγνοιας.
Και επίσης έχουμε την παρουσίαση ενός Λαβυρίνθου από τον Δαίδαλο στην είσοδο του ναού του Απόλλωνα στην Κύμη όπου υπάρχει ένα γιγάντιο άντρο, στόμα και αιδοίο της γης, που θεωρείτο είσοδος στον Άδη. Δεν είναι, λοιπόν, υπερβολή να αναζητήσουμε την ιδέα του Λαβυρίνθου σε εκείνους τους πολιτισμούς που ανέπτυξαν θρησκείες οι οποίες ενέχουν την ελπίδα της ζωής μετά θάνατον και σε όλες τις θεοσοφίες που σχετίζονται με αυτές.
Ο πιο συνηθισμένος  Λαβύρινθος είναι ο κυκλικός με 7 ομόκεντρους κύκλους, αλλά υπάρχει και ο τετράγωνος μαίανδρος σε σχήμα σβάστικας καλύπτοντας τις ανάγκες και τους ρόλους της αριστερής και δεξιάς θεοσοφίας.
Η ετυμολογία του ονόματος παραπέμπει στο ΛΑΒΡΥΣ που σημαίνει διπλός πέλεκυς και στο γράμμα Τ, όμως συναντούμε και στο ΔΑΒΡΑ σε συνδυασμό με την κατάληξη «-ινθος», που συνήθως μας δίνει την επαγωγή σε τόπο,  κατά τον Evans  «λαβύρινθος» (= τόπος του πέλεκα) ως το ιερό του παλατιού των Μινωιτών. Μια ένδειξη της ορθότητας αυτής της υπόθεσης είναι η αρχαιότερη αναφορά της λέξης γύρω στο 1400 π.Χ. πάνω σε πήλινη πλάκα από τον παλάτι της Κνωσού, γραμμένη σε γραμμική Β. Αυτή η επιγραφή «πότνια δαβυρίνθοιο» , «η βασίλισσα, η δέσποινα, η κυρά του λαβύρινθου».
Κυκλικό Λαβύρινθο συναντούμε σε  μια αργιλική πινακίδα των ανακτόρων του Νέστορα της Πύλου στη Μεσσηνία, γύρω στα 1200 π.Χ.
Η ιδέα του λαβυρίνθου εμφανίζεται με διαφορετικές σημασίες, ως φιλολογική έκφραση που παραπέμπει σε κάτι το μπερδεμένο το δυσεπίλυτο, ακόμη και άλυτο, σαν διαδρομή χορευτών, σαν χορογραφία και σαν γραφικό σχήμα,  σπειροειδές ή κοχλιοειδές  όπως  αναφέρεται στο λεξικό Σουίδα.
 Έχουμε μια αναφορά από τον Φλάβιο Φιλόστρατο για έναν Λαβύρινθο στην Κνωσό. Γράφοντας την βιογραφία του φημισμένου μάγου, του Απολλώνιου του Τυανέα, μας πληροφορεί ότι σ’ ένα ταξίδι του βρέθηκε στη Κνωσό. Ο ίδιος απέφυγε να τον επισκεφθεί, αλλά οι άνδρες του το έκαναν. Η δικαιολογία της αποφυγής ήταν ότι δεν ήθελε να γίνει μάρτυρας της σκληρότητας του Μίνωα.
Λάβρος σημαίνει σφοδρός.
Είναι ο Λαβύρινθος ένα labratory, εργαστήριο ενώσεων λεμουροειδών όντων και ατλαντικών φυλών; Οι θεοσοφικοί κύκλοι ισχυρίζονται σαφώς κάτι τέτοιο  στη Μυστική Διδασκαλία τους και προφανώς κάτι θα ξέρουν από την παλαιά γνώση των Λεμουρίων μονόφθαλμων γιγάντων και ερμαφρόδιτων όντων  που συμπαθούν ιδιαίτερα. Τώρα προωθούν  την μία μιγαδική ευκολοκυβέρνητη φυλή στο όνομα της "ισότητος" κομένη  στα μέτρα του Προκρούστη  τρέφοντας υπερβολικά φιλοζωικά αισθήματα και συναισθήματα για τα ζώα σε βάρος του ανθρώπου.
 Βλέπουμε ανθρώπους  να ζουν , να διαβιούν κυριολεκτικά με τα ζώα , με δυο τρία σκυλιά σε μικρά διαμερίσματα  πόλεων, να τα ντύνουν με πουλόβερ, να τα λούζουν με σαμπουάν και να τα κτενίζουν Νοσηρότητα.Τα βασανίζουν με την αγάπη τους και ενάντια στη φύση τους, ερωτευμένοι με τα ζώα όχι απαραίτητα  φυτοφάγοι. Μόνο που  δεν μπορούν να φαντασθούν πως θα είναι η ζωή στη Γη με τον Ζωόανθρωπο, ένα μείγμα ζώου και μηχανής, ελεύθερο και εκτός εργαστηρίου να κυκλοφορεί, με όλα τα λάθη που έχει κάνει ο άνθρωπος σε  μια πορεία βασανιστική. Και αλίμονο αν το δουν μπροστά τους. Θα νοσταλγήσουν τον άνθρωπο ακόμη και αν είναι σε βάση νηπιακή. Αυτό ετοιμάζει ο Σάουρον στα έγκατα της Γης, την φυλη των ΟΡΚ στη Γη να κυριαρχεί, αλλά οι αφελείς οπαδοί της θεοσοφίας δεν το κατανοούν γιατί  με το ποσειδώνιο θυμικό τους χρησιμοποιούν.
Οπωσδήποτε ο Λαβύρινθος θυμίζει ένα σπήλαιο και μια σπηλιά που κατοικεί ένα ΤΕΡΑΣ, ο Μινώταυρος. Δεν βγαίνεις εύκολα όπως και στον Κύκλωπα. Όπως και σε κάθε στοά. Αν  μπεις δεν βγαίνεις εύκολα. Δεν σε αφήνουν.  Δεν υπάρχει η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της εξόδου. Δεν είναι "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ " τύποι αν και θα τους δεις συχνάκις να ωρύονται για τη Δημοκρατία αριστερόθεν και δεξιόθεν.
Κάθε εποχή έχει τον Λαβύρινθο της, το σπήλαιο και το ΜΑΤΡΙΧ της. Είναι ένα σύστημα γνώσης και εξουσίας και η είσοδος δεν είναι εύκολη επιλογή και η έξοδος ακόμη δυσκολότερη. Η σύνδεση απαραίτητη, μια γυναικεία παρουσία αγνή και ένα γερό μίτο σχοινί.  Η Ελληνική Μιτολογία Μυθολογία μας έχει εφοδιάσει με όλα τα υλικά και τα όπλα τα πνευματικά για κάθε είδους εξερεύνηση σε οικοδομήματα γνώσης τρομακτικά. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ακούμε την ερμηνεία προσεκτικά με άφοβη καρδιά. Γιατί η Ελληνική Μυθολογία έχει μια  ακριβή και καθαρή  στα γεγονότα ματιά. Είναι ΠΑΙΔΙ  μιας ατρυτώνης ψυχής και ενός καθαρού νου. Του Ομηρικού.
Τι είναι ο Λαβύρινθος;
Ο εγκέφαλος του ανθρώπου που ενώνει και διαιρεί τον κόσμο για να τον κατανοεί και η μεταφορά δεδομένων και προγραμμάτων από το ένα ημισφαίριο στο άλλο για σύνδεση συμπεριεκτική. Η ένωση του Μίνωα με την Πασιφάη είχε ως απογόνους το ΑΛΦΑΒΗΤΟ , τα φωνήεντα και την μιτοφορούσα  Αριάδνη που ξήλωσε τον μανδύα της να φτιάξει το κουβάρι.
Το πρώτο γράμμα α είναι τα κέρατα του ταύρου. Το Α είναι η Πύλη της εισόδου και το Ω η Πύλη της εξόδου.
Τι ξεχωρίζει ένα άνθρωπο από ένα ζώο;
Το φωνήεν. Σύμφωνο μπορεί  να  κρώξει και ένα πτηνό και να μουγγανίσει και ένα ζώο, μμμοοουυυ και ένα βόδι μπορεί.
Το ΑΛΦΑ δεν μπορεί να πει, ούτε το Ω!μέγα για να βγει με κλητική φωνή. Ούτε η λέξη να εκφωνηθεί.

 Προσοχή στον Ποσειδώνα, τον ταραγμένο Ωκεανό του και στα παιδιά του.
Μόνο ο καθαρός νους, ο Ζευς, γεννά τα σωστά.
Νους και πόδια καθαρά φτιάχνουν τα  γερά μυαλά.
Για έξοδο από τον Λαβύρινθο τα φωνήεντα να λέγονται δυνατά!
Παλαιά και Νέα Ατλαντίδα, 2018

Αστραία ©©

Γνώση και Εξουσία

Η εξουσία έλκει τους χειρότερους και διαφθείρει τους καλύτερους.
Η γνώση και η εξουσία είναι ένας   "γάμος"   ο οποίος λαμβάνει χώρα πάντοτε σε ένα ανθρωπογενές περιβάλλον, καθ όσον το ζωικό βασίλειο και το φυτικό, ουδόλως ενδιαφέρονται για τα  μείζονα αυτά θέματα. Υφίστανται όμως την πολιτική τους. Κανένα  δένδρο πτηνό ή βράχο δεν τον απασχολεί ούτε η γνώση, ούτε η εξουσία. Η φύση, παντοδύναμος θεός και θεά,  έχει τους δικούς της νόμους να πορεύεται και  με την ισχύ των ρυθμιστικών  παραγόντων να βάζει σε τάξη ανόμους και παρανόμους, αιώνες τώρα, άμα τη αρχή του υλικού κόσμου, του τονάλ δηλαδή. Οπωσδήποτε στην φύση, ισχύει ο νόμος του δυνατού και αρχηγός θα γίνει ο δυνατότερος γορίλλας, όμως  θα επιβιώσει και τον μικρό αδύναμο  βατραχάκι  σε ένα αλληλεξαρτώμενο οικοσύστημα  πληθυσμών ιδεών και ειδών.
Σε ένα ανθρωπογενές περιβάλλον από την αρχή της εμφάνισης των ανθρωπίδων, την φυσική εξουσία είχε, όχι μόνο ο δυνατός μυς, η φυσική δύναμη, αλλά και το δυνατό μυαλό, η νοητική ικανότητα, η γνώση δηλαδή και εκπροσωπούνταν  από τους  μάγους ιερείς σαμάνους και βασιλείς, οι οποίοι είχαν και την γνώση και την δύναμη και την αρχηγία.
Στην ουσία, η πρώτη  ουσιαστική μορφή εξουσίας , αν εξαιρέσεις το  πρωτόγονο τροφοσυλλεκτικό στάδιο, ήταν η θρησκευτική ( εκτός ουσίας) με οργανωμένη δομή και ιεραρχία στο λίκνο της θεοσοφίας, την Μεσοποταμία και την Ινδία και η οποία δημιούργησε και τους αντίστοιχους πολιτισμούς Ανατολικής και αριστερής ιδεολογίας. Στη βάση ήταν και είναι  Λεμουριακής, καταγωγής  για αυτό και όλες καθώς και τα παρακλάδια τους, ο χριστιανισμός, ο ιουδαϊσμός, ο μωαμεθανισμός , ο ινδουισμός, ο βουδισμός  είναι νοσταλγοί ενός  χαμένου παραδείσου της Λεμουρίας στον οποίο η γνώση ήταν απαγορευμένη και η αρχή της αμαρτίας.
Την αμαρτία, εύστοχα τη χρεωθήκανε οι Άτλαντες και με την  ατυχία και  γνώση Δυτικού τύπου  δεξιόστροφου.  Δημιουργήσανε ένα  υψηλού επιπέδου πολιτισμό πατώντας στο Ελληνικό θαύμα της Σκέψης με πρότυπο τον Οδυσσέα, ο οποίος συνδύαζε και γερό σώμα και δυνατό μυαλό. Ο Αχιλλέας Αλέξανδρος είχε εκστρατεύσει εναντίον τους και είχε κλείσει τις Πύλες των Λεμούριων, ολοκληρώνοντας την Ιλιάδα και εκπορθώντας την Τροία. Έτσι άνοιξαν  οι Πύλες της άγριας Δύσης και η ανθρωπότητα  προσπαθώντας να επιστρέψει, πάλεψε στα άγρια κύματα του Ποσειδώνα, την Εποχή των Ιχθύων με εξουσία, μια θεοσοφία. Τον χριστιανισμό, ο οποίος στην αρχή προσπάθησε να εμποδίσει κάθε πρόοδο και σκέψη δαιμονοποιώντας  το Άγνωστο, τη γνώση τη σιωπηλή και εξορίζοντας  το Γνωστό, τη λογική. Χρησιμοποίησε όμως όλη τη γνώση που είχε και δεν μπορεί να  γίνει γνωστή με την ανθρώπινη μορφή, καίγοντας τους περισσότερους ανθρώπους της γνώσης και μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Όσοι γλυτώσανε  από το ανελέητο κυνηγητό της ποσειδώνιας θρησκείας, φθάσανε στο νησί των Φαιάκων μισοπεθαμένοι και ο χριστιανισμός αναγκάστηκε να μοιραστεί την εξουσία με την μασονία  τον κοινοβουλευτισμό, να παραχωρήσει  τα ανθρώπινα δικαιώματα και να χρησιμοποιήσει  κατά κόρον την γνώση την οποία είχε πολεμήσει. Καλή η Λεμουρία, αλλά χωρίς την Ατλαντίδα ακόμη θα κουνούσαμε τις γαλάζιες ουρές στα δένδρα και θα τρώγαμε  μπανάνες.
Η Νέα Ατλανίδα οι ΗΠΑ, δημιουργήθηκαν με το πρότυπο της Παλαιάς Ατλαντίδος και δυστυχώς επανέλαβαν τα λάθη της.
Έτσι πριν από 200 περίπου χρόνια η εξουσία μοιράστηκε  μεταξύ των δύο εταίρων, του θρησκευτικού και του κομματικού, κάτοχοι αμφότεροι   πολλών γνωστικών πεδίων και δεξιοτήτων, οι κύριοι της ενοχής. Η θρησκευτική  εξουσία με την παραγωγή θεολόγων και η κομματική με την παραγωγή νομικών και δικηγόρων   γιατί αυτός ο κόσμος κάπως πρέπει να  εξουσιάζεται. Ο Αντίνοος και ο Ευρύμαχος μαζί, αρχηγικοί ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ σε συνεργασία αγαστή.
Στο τέλος της Εποχής και στην αρχή του 20ου αιώνα είχαμε την εμφάνιση δύο ιδεολογικών ρευμάτων, της θεοσοφίας με την ίδρυση της στην Νέα Υόρκη και του μπολσεβικισμού, φαινομενικά αντίθετα μεταξύ τους στη Ρωσία.
Είναι όμως έτσι;
Η θεοσοφία μια  νέα μορφή πανθρησκείας ιδεαλιστική και ο κομμουνισμός μια νέα μορφή παν σοβιετίας υλιστική να συμφωνούν στην κατάργηση συνόρων και εθνών με ανανεωμένα συνθήματα ισότητος και αδελφοσύνης σαν τις  παλιές  Σειρήνες.
Στην ουσία έχουμε ένα  "γάμο" και σε  ένα γάμο έχει σημασία τι ενώνεις  και πώς, για να γεννηθεί το ΄παιδί".
Στην προκειμένη περίπτωση πήραν την χειρότερη πλευρά  του καπιταλισμού με την χειρότερη πλευρά του κομμουνισμού, την νοσηρή  πλευρά της θεοσοφίας με την αθλιότητα του κυνικού υλισμού.
Το ¨παιδί¨που γεννήθηκε από αυτήν ένωση είναι ένας ΤΕΡΑΣ και είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα οι τράπεζες και οι πολυεθνικές και η είναι η πραγματική ΕΞΟΥΣΙΑ σε όλο τον πλανήτη ανεβάζει κατεβάζει κυβερνήσεις υπουργούς  προέδρους και πρωθυπουργούς  χωρίς ηθικές αναστολές.
Έχει ΓΝΩΣΗ αυτό το σύστημα εξουσίας;
Όχι, δεν έχει τη γνώση που είχε το παλιό σύστημα εξουσίας, ο χριστιανισμός δηλαδή μαζί με την μασονία και την θεοσοφία.Έχει γνώση τεχνολογικού τύπου κυρίως του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Φυσικά όπως και παλιά, έτσι και σήμερα οι περισσότεροι  άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καμία γνώση και έτσι κυβερνούσαν παλιά και  εξουσιάζουν σήμερα  ανενόχλητοι.
Και σίγουρα θα μπορούσαν να συνεχίσουν για τα επόμενα 10000 χρόνια. Ποιος θα τους σταματήσει και με τι, είναι το εύλογο ερώτημα που αναδύεται από μια σκέψη απορητική.
Υπάρχει ένα βασικό  πρόβλημα και οι ιθύνοντες  νόες, στην σκιά και την παρασκιά της εξουσίας, το γνωρίζουν καλά και για αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό το σύστημα εξουσίας και όλα μπορεί να καταρρεύσουν από λεπτό σε λεπτό.
Ας δούμε ποιο.
Η σκοτεινή πλευρά των Ατλάντων δημιούργησε τις ΜΗΧΑΝΕΣ , την τεχνητή νοημοσύνη και τα ρομπότ. Η σκοτεινή πλευρά της θεοσοφίας  φτιάχνει τις φυλές των ΟΡΚ. Σκοπός των  νεοΑτλάντων  είναι  το κέρδος money first of all στην σύγχρονη μορφή δουλείας. Σκοπός των θεοσοφιστών  είναι η βασιλεία  του  "θεού", god save god , στο παράδεισο της Λεμουρίας  με την παλαιά μορφή δουλείας.
Το πρόβλημα είναι πως οι νεο Λεμούριοι χρησιμοποιούν την τεχνολογία των  νεοΑτλάντων  χωρίς να κατέχουν την τεχνογνωσία τους και οι νεοΆτλαντες χρησιμοποιούνται από τους νεο Λεμούριους χωρίς να έχουν γνώσης της θεοσοφίας  τους.Τα δύο γνωστικά πεδία είναι ακατανόητα εκατέρωθεν και αντιστοίχως.
Επιπλέον ότι και  να κάνουν οι φυσικοί πόροι στην  γη τελειώνουν, η οικολογική καταστροφή είναι μεγάλη και ο αποικισμός σε άλλο πλανήτη και Γαλαξία ένα ρίσκο.

Σε αυτό το οριακό σημείο,  οι άνθρωποι, όσοι έχουν απομείνει, είναι ανάμεσα στις ΜΗΧΑΝΕΣ του  κ. ΣΜΙΘ και ανάμεσα στα ΟΡΚ του Σάουρον. Όλες μας οι ελπίδες είναι ένα μικρό χόμπιτ να καταστρέψει το δακτυλίδι της εξουσίας στο βουνό του Χαμού.

Ας το βοηθήσουμε ο καθένας με τον τρόπο που ξέρει και μπορεί στο χρόνο που απομένει στη ΓΗ.

Δώσε σε ένα άνθρωπο εξουσία μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία και θα καταλάβεις τον χαρακτήρα του και  την αυτογνωσία του με τον τρόπο που θα χειριστεί τη γνώση που διαθέτει.

Παλαιά και Νέα Ατλαντίδα , 2018
Αστραία ©©

Α. Αΐδιοι Αλχημιστές

αὐτὰρ Ἀθήνη
δῦν’ Ἄϊδος κυνέην, μή μιν ἴδοι ὄβριμος Ἄρης 845 . Ε Ιλιάδος

Σιγομουρμούριζε ένα τραγούδι, το διέκοψε  αποφασιστικά για να με ρωτήσει ερευνητικά:

-Ποιος θα ήταν ο ορισμός σου για την μαγεία σε πρόταση αξιωματική και πρωταρχική σε σύστημα  με ιδεολογική  αξιών αναφορά;

Προσπάθησα να δώσω ένα σύντομο περιεκτικό και δυναμικά σπερματικά ορισμό συμπεριλαμβάνοντας πολλές πλευρές της, την μαγεία της τέχνης,  της θρησκείας  της αστρολογίας  της πνευματικής σαμανολογίας ορίζοντας της ως γνώση πανάρχαια πρωταρχική της αριστερής πλευρά και αρκετά σιωπηλή.

-Και συμβολική… πρόσθεσε. Όλα τα σύμβολα, γράμματα σχήματα  χρώματα και αριθμοί είναι τα βασικά της   όπλα και εργαλεία.

-Και γιατί οι άνθρωποι φοβούνται την μαγεία αφού συνεχώς την χρησιμοποιούν αναρωτήθηκα φωναχτά.

-Οι άνθρωποι ό,τι δεν καταλαβαίνουν, το φοβούνται, και ό, τι  φοβούνται θα το ονομάσουν διάβολο ή θεό. Την χρησιμοποιούν ασυνείδητα  όπως  τα πράγματα  και τον κόσμο γύρω τους και τον  καταστρέφουν αλόγιστα όταν δεν  τον στύβουν σαν λεμόνι  στην αμετροέπεια και στον άκρατο εγωισμό. Ναι, είναι η πρώτη μορφή γνώσης και είναι το Άγνωστο. Βρίσκεται στα χέρια των καλλιτεχνών των ιερατείων και των μάγων. Δίνει την έμπνευση στους καλλιτέχνες την μεταφυσική στις θρησκείες και την  γνώση  με την εξήγηση των νόμων  της φυσικής στους μάγους.

Η εκλογίκευση της θα δημιουργήσει τα μεγάλα και μικρά φιλοσοφικά ρεύματα , η συστηματοποίηση της την επιστήμη , η εφαρμογή της  στην τεχνογνωσία  τους κανιβάλους  καταναλωτές  των προϊόντων της  στη καπιταλιστική των μηχανών του Μάτριξ  κοινωνία.

Η παιδική ηλικία της  ανθρωπότητος  δημιούργησε όλες  τις προσωποκεντρικές   θεωρίες  θρησκείες  περί θεού και θεών προβολές ενός  εγωιστικού  μωρού νηπίου νου  παίρνοντας κατά γράμμα  μια αλληγορική παραβολή. Πολλοί  άνθρωποι εγκλωβίζονται στην κυριολεξία του λόγου και αρνούνται  ανοήτως και παιδαριωδώς να δουν την ουσία του . Χάνονται στην μετάφραση  και σε μια απλή καταγραφή. Πνίγονται στα ρηχά και σε μια νερού κουταλιά αντινοϊκώς.

-Όμως η πίστη δημιουργεί και έχει δημιουργήσει έντονα φαινόμενα υπερβατικά που  κανείς δεν μπορεί  ορθολογιστής να τα αρνηθεί  παρ΄ όλα αυτά, συμπλήρωσα σκεπτικιστικά.

-Γιατί να τα αρνηθεί ένας ορθολογιστής όταν είναι στο κέντρο της λογικής;

 Μου απάντησε αμέσως και διευκρινιστικά.

Η πίστη ενεργοποιεί όλες τις εν δυνάμει ψυχικές δυνάμεις που βρίσκονται σε ένα άνθρωπο και η προσευχή τις οργανώνει με αρμονία και τις επαναδιατάσσει  εργονομικά. Όπου και να πιστεύεις και σε όποιο θεό  και να  προσεύχεσαι το ίδιο αποτέλεσμα θα έχεις. Όταν είσαι ακριβώς στο κέντρο της λογικής δεξιά, δεν μπορείς παρά να δεις το κέντρο της γνώσης της σιωπηλής και αντιστοίχως  μια αμφίδρομη γέφυρα κατανόησης περιπατώντας να διαβείς.

Όλες οι θρησκείες είναι επινοήσεις των ανθρώπων και αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές αποτελώντας βασική πολιτιστική ανέλιξη ή καθέλιξη κοινωνικής οργάνωσης και δομής. Σε όλες τις εποχές υπήρχαν άνθρωποι της γνώσης και φορείς του πνεύματος που σήκωσαν το βάρος ενός  λυσσαλέου  φονταμενταλιστικού θεοκρατικού  όχλου  και το ζωώδες παραλήρημα των « ευσεβών» πιστών των διαφόρων  «αληθινών»  θεών.

Η ευσέβεια  δεν ανήκει σε κανένα θεό . Ανήκει στον άνθρωπο και πρέπει να  λέγεται αξιοπρέπεια και να είναι ελευθερία και  αυτοσεβασμός. Συνίσταται δε στην άψογη χρήση ενέργειας  και περικλείεται σε ένα καθαρό νου με αρμονία του κόσμου του υλικού και του πνευματικού. Προσπαθείς να κάνεις το καλύτερο που μπορείς χωρίς να φοβάσαι κανένα θεό και από κανένα να μην εξαγοράζεσαι και κανένα να μην δωροδοκείς ακόμη και αν χρειαστεί την αίδιο κυνός περικεφαλαία να φορείς.

Ποια θεά την φόρεσε και γιατί;  Καταλήγει σε ερώτηση μυθολογική.

-Κατάλαβα γιατί ο  θεοκρατικός Πλάτωνας σε εξορίζει από την πολιτεία την ιδεαλιστική, του λέω.

Ήσουν πολύ επαναστατικός για την ευσέβεια του την υποτελή  και γιατί σε αναθεματίζουν μονοθεϊστικοί  κύκλοι μεταπλατωνικοί. ‘Ισως ο Προμηθέας μπορεί να σε κατανοήσει σε οριοθετική γραμμή, του  απαντώ σκεπτική.

Ξανάρχισε να τραγουδά ένα παλιό σκοπό σε τραγουδάκι λαικό….νύχτα ξελογιάστρα….

Δεν άντεξα  τον πειρασμό να μην τον ρωτήσω  για αυτό.

-Πως μπορείς να λες τόσο σοβαρά θέματα του Αγνώστου  με τόσο αστεία τραγουδάκια του Γνωστού;

-Επιβάλλεται μου λέει, να σπάζεις  την σαγήνη του αιθερικού, την σοβαροφάνεια του αλαζονικού εγωισμού και να προσθέτεις   και  την απαραίτητη  νότα του σουρεαλισμού. Άλλωστε συνεχίζει και ο Δημόδοκος περιγράφει εντελώς ασεβώς  αλλά πάντα υπερρεαλιστικώς τις μοιχείες των θεών και ο Φήμιος  στην  αυλή των περιπατώντων νεκρών άδει σουξέ της εποχής του,  μοναδικός σχεδόν επιζών.

Νύχτα ξελογιάστρα Νύχτα ξελογιάστρα, νύχτα όμορφη

 Όμορφα τα άστρα, και οι ουρανοί
Πέστε την αγάπη μου, να 'ρθει να με βρει
όπου και να βρίσκεται, να με θυμηθεί

....συνέχισα το μουσικό ρυθμό σε ένα   κορυθαίολο  πρωινό