ΑΘΗΝΑ Ομηρικοί Διάλογοι

 πρόλογος

Οι Ομηρικοί διάλογοι είναι ένα μυθιστόρημα που έγραψα ατενίζοντας τα αστέρια σε ένα φανταστικό διάλογο με τον (Δον)  Όμηρο ποιητή, καθισμένη σε ένα παγκάκι, συντροφιά με τα Ομηρικά Έπη κάποια μενεξεδένια  δειλινά στη Θεσσαλονίκη.

Μια απλή φλόγα κεριού,  τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό. 

Ημερολόγιο ΑΛΦΑ  συμβεβηκότων

διαδικτυακού καταστρώματος

σε α΄Ενικό

Αστραία ©©

Κ. Κομήτου Ταξίδειον

Ο καρηκομόων κομήτης 

Με πήρε στα χέρια του σαν  να  ήμουν μωρό, ένιωσα ανάλαφρα σαν φύλλο στον άνεμο και του παγωνιού  συνοδού της  Ήρας ένα φτερό. Σταθήκαμε στο μέσον  του πουθενά  και γύρω μας λυσσομανούσε ο άγριος  άνεμος του αιθερικού. Δεξιά ο ορθολογιστής  Σμιθ,  ο γραβατοφορεμένος  τραπεζίτης του πολυεθνικού και αριστερά ο μαυροφορεμένος  θρησκευτής  Σηθ του  θεοκρατικού  πλουτοκρατισμού. Στη μέση οι μεγάλοι τύραννοι αρκετοί  και ολόγυρα  περισσότεροι  αναρίθμητοι, οι μικροί. Υστερικές νοικοκυρούλες, βολεμένοι μικροαστοί , ωραιοπαθείς κυράδες, φιλάνθρωποι παπάδες, δικηγόροι αστοί  νάρκισσοι στου εγώ και εγώ, ανφάνς και προφίλ  την  ωδή.  Κάτω έχασκε η άβυσσος απύθμενη  σκοτεινή και βασίλευε η άχρονη σιωπή. Πέσαμε, πέφταμε συνέχεια στην έρημο του πραγματικού και οι παγωμένες εικόνες των προσομοιωμάτων ειδώλων κομματιαζόταν  σε θρύψαλα της πραγματικότητος του εικονικού. Δεν υπήρχε όραση γεύση ακοή όσφρηση .  Η πρώτη αίσθηση που επανήλθε ήταν η αφή.

Με κρατούσε από το χέρι και ταξιδεύαμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα πάνω σε ένα παγωμένο βράχο   μέσα από ένα κανάλι του χρόνου  με κομμένη την ανάσα χωρίς αναπνοή. Ίσως και χωρίς επιστροφή. Στην άκρη του βράχου μια αγριοσυκιά, ερινεός ομηριστί μας συντρόφευε   αρκούντως διορατική.  Κομάτια τα λόγια, άδεια κελύφη οι φρουροί, μαύρες τρύπες   στον πόλεμο των άστρων  οι γαλαξιακοί σταθμοί. Κατόπιν επανήλθε η ακοή και άκουσα της όρασης την φωνή.

 -Ταξιδεύουμε στην Πηγή για να επισκεφθούμε την έδρα του Όντος, όπως την εκλογίκευσε ο  Χάιντεγκερ και  να παρατηρήσουμε τις πρωταρχικές δέσμες της  αναδυόμενης μορφής του, όπως διαισθάνθηκε ο Χούσσερλ μου εξηγούσε.

Είμαστε στο κέντρο της Δημιουργίας και στο πρώτο πρωινό της ανθρωπότητος που ανατέλλει με ρυθμό εκρηκτικό. Το σύμπαν αναδυόταν σαν κοχύλι βεντάλια  στης Αφροδίτης  τον ενδελεχή σκοπό. Το ταξίδι της συνείδησης αρχίζει με κρότο εκκωφαντικό και με  τα δάκρυα του Διόνυσου,   το κλάμα που έκανε  ως  νέο μωρό.

Ήμασταν πάνω σε ένα κομήτη  και κατευθυνόμασταν στο κέντρο του Ήλιου  με ραψωδικό ρυθμό.

-Κατευθυνόμαστε στο  πυρήνα του DNA και είμαστε οι αγγελιοφόροι του RNA  μου διευκρίνησε, θα διαλέξουμε  δε για αυτή την αποστολή ένα  συνοδευτικό κομμάτι μουσικό, το μπολερό.

Ο Ήλιος μας υποδέχθηκε θερμά. Ο Μεροβίγγειος μας προκάλεσε σκληρά. Η Περσεφόνη μας συμβούλεψε  σωστά. Ο Μορφέας μας προστάτεψε με του ονείρου  την ομίχλη προνοητικά, ο Πλούτων μας έδωσε την αόρατη  κυνός κεφαλή  και ο Απόλλων μας εξήγησε αυτογνωστικά:

-Μόνο ό,τι περνάει και αντέχει  από την  φωτιά είναι η απόσταξη της συνείδησης   και μπορεί να γίνει βέλος τόξο και χρυσός πολύτιμα μέταλλα  και  όλα τα  γήινα όπλα του Ήφαιστου σφυρηλατημένα  με  γνώση νηφαλιότητα  κατανόηση και ανθρωπιά.

Περάσαμε  το περιήλιον αγκαλιασμένοι  σφικτά το εγώ και το εσύ ενωτικά.

Το πρόβλημα είναι πάντα ένα πρόβλημα επιλογής σκέφθηκα.

-Το πρόβλημα  των μεθόδων είναι πάντα η έλλειψη ενός κλειδιού μου είπε και οι Πύλες του Χωροχρόνου ανοίγουν με  την κατάλληλη ΛΕΞΗ και τον σωστό κωδικό.

Η  τελευταία αίσθηση ήταν  η όσφρηση  και το  άρωμα  ενός μενεξεδένιου  δειλινού γιασεμιού.

Στη Γη ακουγόταν οι πρώτες οκτάβες του λυράρη σαϊτευτή  του  μουσικού .

Στα χέρια μου κρατούσα ένα κλειδί . Πάνω ήταν γραμμένο το όνομα του κομήτη και ένα σημείωμα σε ένα φάκελο συνοδευτικό.΄Εγραφε:

"Δεν μπορείς να δηλώσεις μία ψεύτικη ήττα ή νίκη. Το σώμα σου θα σε προδώσει. Θα επιστρέψουμε γιατί  αυτό το κλειδί ανήκει σε ένα παιδί." ΚΟΥΪΝΙ... η υπογραφή.

Επιστρέψαμε για χάρη του.

Πιαστήκαμε από μια  γραμμή του κόσμου και επιστρέψαμε σε ισορροπία λεπτή.

Ο Σμιθ ούρλιαζε  στον Νίο:

-Γιατί πολεμάς ακόμη γιατί γιατί;;;;

Είναι πάντα θέμα επιλογής  και ενεργειακής δομής να μη μπορείς να τρως την μπριζόλα σου ήσυχος όταν γύρω σου η αδικία  επικρατεί.

Μια παιδική φωνή με διέκοψε από τις σκέψεις μου.

Ο γιος μου είχε βρει  ένα μικρό  δένδρο από χρυσό  σε μια φυλλωσιά θάμνου σε ένα από τα ταξίδια μας τα εκδρομικά και αναρωτιόταν τι είναι πως βρέθηκε εκεί με φανερό ενθουσιασμό.

-Είναι ένα κλειδί του είπα ίσως και ένα παραμύθι σουρεαλιστικό.

-Μα είναι δένδρο αναφώνησε, ολοφάνερο  με κλαδιά  φύλλα από χρυσό.

-Εσύ μπορείς να το λες δένδρο, του εξήγησα,  μπορείς να το λες όπως θέλεις γιατί σε σένα ανήκει το κλειδί αυτό.

Κοίταξα  ψηλά στον χειμωνιάτικο ουρανό . Ο κομήτης ISON  περνούσε από την Πύλη του Ήλιου  στις 20.30 ώρα Ελλάδος του 2013. Λίγο πριν  ένας μετεωρίτης  Λεοντίδης έπεφτε στο Ιόνιο πέλαγος στης Ιθάκης  Κεφαλονιάς τα νερά με θεαματική  οροθύνουσα βουτιά.Τον ακούσανε και τα κοχύλια της Αιγηίδος.Τραγουδούσανε με ανοικτά τα παράθυρα όλα τα οστρακοειδή  το μαγικό  μπολερό στον αρχέγονο σκοπό.

Το ρολόι μου είχε σταματήσει κάπου στο 2003 σε μια κορυφή της Πίνδου σε γένεση υψιπέδων αλπική ένα ανοιξιάτικο πρωινό....

 και οι κομόεντες αστέρες

Α. Αΐδιοι Αλχημιστές

αὐτὰρ Ἀθήνη
δῦν’ Ἄϊδος κυνέην, μή μιν ἴδοι ὄβριμος Ἄρης 845 . Ε Ιλιάδος

Σιγομουρμούριζε ένα τραγούδι, το διέκοψε  αποφασιστικά για να με ρωτήσει ερευνητικά:

-Ποιος θα ήταν ο ορισμός σου για την μαγεία σε πρόταση αξιωματική και πρωταρχική σε σύστημα  με ιδεολογική  αξιών αναφορά;

Προσπάθησα να δώσω ένα σύντομο περιεκτικό και δυναμικά σπερματικά ορισμό συμπεριλαμβάνοντας πολλές πλευρές της, την μαγεία της τέχνης,  της θρησκείας  της αστρολογίας  της πνευματικής σαμανολογίας ορίζοντας της ως γνώση πανάρχαια πρωταρχική της αριστερής πλευρά και αρκετά σιωπηλή.

-Και συμβολική… πρόσθεσε. Όλα τα σύμβολα, γράμματα σχήματα  χρώματα και αριθμοί είναι τα βασικά της   όπλα και εργαλεία.

-Και γιατί οι άνθρωποι φοβούνται την μαγεία αφού συνεχώς την χρησιμοποιούν αναρωτήθηκα φωναχτά.

-Οι άνθρωποι ό,τι δεν καταλαβαίνουν, το φοβούνται, και ό, τι  φοβούνται θα το ονομάσουν διάβολο ή θεό. Την χρησιμοποιούν ασυνείδητα  όπως  τα πράγματα  και τον κόσμο γύρω τους και τον  καταστρέφουν αλόγιστα όταν δεν  τον στύβουν σαν λεμόνι  στην αμετροέπεια και στον άκρατο εγωισμό. Ναι, είναι η πρώτη μορφή γνώσης και είναι το Άγνωστο. Βρίσκεται στα χέρια των καλλιτεχνών των ιερατείων και των μάγων. Δίνει την έμπνευση στους καλλιτέχνες την μεταφυσική στις θρησκείες και την  γνώση  με την εξήγηση των νόμων  της φυσικής στους μάγους.

Η εκλογίκευση της θα δημιουργήσει τα μεγάλα και μικρά φιλοσοφικά ρεύματα , η συστηματοποίηση της την επιστήμη , η εφαρμογή της  στην τεχνογνωσία  τους κανιβάλους  καταναλωτές  των προϊόντων της  στη καπιταλιστική των μηχανών του Μάτριξ  κοινωνία.

Η παιδική ηλικία της  ανθρωπότητος  δημιούργησε όλες  τις προσωποκεντρικές   θεωρίες  θρησκείες  περί θεού και θεών προβολές ενός  εγωιστικού  μωρού νηπίου νου  παίρνοντας κατά γράμμα  μια αλληγορική παραβολή. Πολλοί  άνθρωποι εγκλωβίζονται στην κυριολεξία του λόγου και αρνούνται  ανοήτως και παιδαριωδώς να δουν την ουσία του . Χάνονται στην μετάφραση  και σε μια απλή καταγραφή. Πνίγονται στα ρηχά και σε μια νερού κουταλιά αντινοϊκώς.

-Όμως η πίστη δημιουργεί και έχει δημιουργήσει έντονα φαινόμενα υπερβατικά που  κανείς δεν μπορεί  ορθολογιστής να τα αρνηθεί  παρ΄ όλα αυτά, συμπλήρωσα σκεπτικιστικά.

-Γιατί να τα αρνηθεί ένας ορθολογιστής όταν είναι στο κέντρο της λογικής;

 Μου απάντησε αμέσως και διευκρινιστικά.

Η πίστη ενεργοποιεί όλες τις εν δυνάμει ψυχικές δυνάμεις που βρίσκονται σε ένα άνθρωπο και η προσευχή τις οργανώνει με αρμονία και τις επαναδιατάσσει  εργονομικά. Όπου και να πιστεύεις και σε όποιο θεό  και να  προσεύχεσαι το ίδιο αποτέλεσμα θα έχεις. Όταν είσαι ακριβώς στο κέντρο της λογικής δεξιά, δεν μπορείς παρά να δεις το κέντρο της γνώσης της σιωπηλής και αντιστοίχως  μια αμφίδρομη γέφυρα κατανόησης περιπατώντας να διαβείς.

Όλες οι θρησκείες είναι επινοήσεις των ανθρώπων και αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές αποτελώντας βασική πολιτιστική ανέλιξη ή καθέλιξη κοινωνικής οργάνωσης και δομής. Σε όλες τις εποχές υπήρχαν άνθρωποι της γνώσης και φορείς του πνεύματος που σήκωσαν το βάρος ενός  λυσσαλέου  φονταμενταλιστικού θεοκρατικού  όχλου  και το ζωώδες παραλήρημα των « ευσεβών» πιστών των διαφόρων  «αληθινών»  θεών.

Η ευσέβεια  δεν ανήκει σε κανένα θεό . Ανήκει στον άνθρωπο και πρέπει να  λέγεται αξιοπρέπεια και να είναι ελευθερία και  αυτοσεβασμός. Συνίσταται δε στην άψογη χρήση ενέργειας  και περικλείεται σε ένα καθαρό νου με αρμονία του κόσμου του υλικού και του πνευματικού. Προσπαθείς να κάνεις το καλύτερο που μπορείς χωρίς να φοβάσαι κανένα θεό και από κανένα να μην εξαγοράζεσαι και κανένα να μην δωροδοκείς ακόμη και αν χρειαστεί την αίδιο κυνός περικεφαλαία να φορείς.

Ποια θεά την φόρεσε και γιατί;  Καταλήγει σε ερώτηση μυθολογική.

-Κατάλαβα γιατί ο  θεοκρατικός Πλάτωνας σε εξορίζει από την πολιτεία την ιδεαλιστική, του λέω.

Ήσουν πολύ επαναστατικός για την ευσέβεια του την υποτελή  και γιατί σε αναθεματίζουν μονοθεϊστικοί  κύκλοι μεταπλατωνικοί. ‘Ισως ο Προμηθέας μπορεί να σε κατανοήσει σε οριοθετική γραμμή, του  απαντώ σκεπτική.

Ξανάρχισε να τραγουδά ένα παλιό σκοπό σε τραγουδάκι λαικό….νύχτα ξελογιάστρα….

Δεν άντεξα  τον πειρασμό να μην τον ρωτήσω  για αυτό.

-Πως μπορείς να λες τόσο σοβαρά θέματα του Αγνώστου  με τόσο αστεία τραγουδάκια του Γνωστού;

-Επιβάλλεται μου λέει, να σπάζεις  την σαγήνη του αιθερικού, την σοβαροφάνεια του αλαζονικού εγωισμού και να προσθέτεις   και  την απαραίτητη  νότα του σουρεαλισμού. Άλλωστε συνεχίζει και ο Δημόδοκος περιγράφει εντελώς ασεβώς  αλλά πάντα υπερρεαλιστικώς τις μοιχείες των θεών και ο Φήμιος  στην  αυλή των περιπατώντων νεκρών άδει σουξέ της εποχής του,  μοναδικός σχεδόν επιζών.

Νύχτα ξελογιάστρα Νύχτα ξελογιάστρα, νύχτα όμορφη

 Όμορφα τα άστρα, και οι ουρανοί
Πέστε την αγάπη μου, να 'ρθει να με βρει
όπου και να βρίσκεται, να με θυμηθεί

....συνέχισα το μουσικό ρυθμό σε ένα   κορυθαίολο  πρωινό

12. Το Τόξο των Ομηρικών Λέξεων

 

Το σιωπηλό τόξο των ομηρικών λέξεων και τα ομιλούντα βέλη της  έννοιας της λογικής  και σημασία  τους 

Τα μυστικά ενός τόξου από την φαρέτρα των Ομηρικών Επών

Κοιτούσα  το   ψάθινο καπέλο του και μου φαινόταν πολύ αστείο στου λυκαυγές το πρωινό με  τα  κρόσσια  από φύλλα και κλαδιά κισσού καθώς τον άκουγα να μου εξηγεί  με ύφος σοβαρό γιατί οι άνθρωποι φορούν καπέλα από τον χρόνο τον παλιό.

-Μιμούνται μου λέει,  τον τρόπο τον ηρωικό που κορυθαίολοι πολεμιστές φορούσαν  κράνος  με  λοφοσείστη    ανεμίζοντα  προστατευτικό και τον ενθυμούνται σαν  ανάμνηση απόηχο  εκστρατευτικό.

Το ήξερα θυμόμουν ποια διάσημα μυθικά ιστορικά πρόσωπα και ποιοι  θεοί έχουν φορέσει περικεφαλαία διάσημα επική. Ο Αχιλλέας ο Αλέξανδρος ο Οδυσσέας , ο Άρης η Αθηνά ο Κολοκοτρώνης, ο Περικλής και συνειδητοποίησα  την μη πράξη  κρίκου την συνδεκτική σε ενεργειακή μορφή. Συνέχισε να εξηγεί…

-Η μεταβλητή ενέργεια των δρόμων των λεωφόρων  των μονοπατιών  οδηγούν πάντα στο άρπαγμα του κυβικού της τύχης του Φιλοίτιου και της ομηρικής  ελευθερίας που έχουμε στο κόσμο της μοίρας.  Όλα τα ομηρικά  ονόματα  όχι μόνο  δεν είναι τυχαία αλλά είναι αριστοτεχνικά συναρμολογημένα  σε όρμο περιδέραιο  αρμονίας για να κλείνουν και να ανοίγουν τις Πύλες του Χωροχρόνου  στο αιώνιο ΤΩΡΑ προκαλώντας  μη αιτιοκρατικά αλλά  φαινόμενα κβαντικής πεταλούδας συγχρονιστικά. Είναι ΛΕΞΕΙΣ με τονισμό και οπλισμό που οπλοφορούν, όχι μόνο  πρότυπα  Ιδεών αλλά και   αρχέτυπα  χαρακτήρων . Και αυτή είναι η διαφορά  της ΠΟΙΗΣΗΣ από την ….ποίηση σε ιστορική δημιουργία οίησης.

Κατάλαβα τι έλεγε, το είχα σκεφθεί παλαιότερα βλέποντας το παραμύθι με το λυχνάρι του Αλαντίν  και την λέξη που πρέπει να ειπωθεί  για να ανοίξει το αιθερικό τζίνι την πύλη  της ύλης.

Το είχα δει σε πειράματα συντονισμού με το διαπασών του ήχου  και το σπάσιμο του ποτηριού δονούμενο στην ίδια νότα καθώς και το διαφορετικό βηματισμό στην γέφυρα στρατιωτών  για να μην καταλήξει το γεφύρι της Άρτας.Την ημέρα να το κτίζεις και το βράδυ να γκρεμίζεται.

Η μαγική δύναμη των ΛΕΞΕΩΝ που φτιάχνουν ή γκρεμίζουν ένα γεφύρι ή ένα κόσμο και οι μάγοι που σπάζουν  με την φωτιά τους πάγους σκουριασμένων σημείων της αντίληψης.

-Άρα λέω όλοι είμαστε μάγοι, όσοι μιλούμε γράφουμε και συγγράφουμε, είμαστε μάγοι γιατί μεταμορφώνουμε και τροποιούμε τον κόσμο με τον λόγο μας παρατηρώντας τον σε αέναο ανεμοστρόβιλου πνοή.

-Μετατρέπουμε την ενέργεια σε ύλη συμπλήρωσε γιατί σκεπτόμαστε πρωτίστως κυματικά. Εν αρχή ην η σκέψις που τον κόσμο ορά στην παρατήρηση του παρατηρητή. Την ενέργεια της σκέψης  με του Ερμή το μαγικό ραβδί. Μόνο ο άνθρωπος αυτό το μπορεί   έλλογος και έννοος  σε ιθυφαλλική του εγκεφάλου ομφαλού  φαλλού διαδρομή.

-Όμως αναρωτιέμαι φωναχτά αφού όλοι γράφουν και μιλούν μπορούν τις ίδιες λέξεις για διαφορετικό σκοπό να χρησιμοποιούν αποκλίνοντας  κατά πολύ από την μήτρα την αρχετυπική και πλαστό κόσμο να ποιούν.

Ίσιωσε το καπέλο του πριν μου απαντήσει με  ερώτηση ρητορική.

-Ποια είναι η διαφορά  ενός γνησίου χαρτονομίσματος από ένα πλαστό;

Η αξία που μπορεί να εξαργυρωθεί σε ισότιμη τιμή γιατί αυτός που έχει το γνήσιο  έχει  και για αυτό κουραστεί. Μπορεί να κλέψει κάποιος τις λέξεις  να πατήσει πάνω σε ένα ξένο στίχο,  να τις χρησιμοποιήσει  αλλά δεν μπορεί να έχει κανένα αποτέλεσμα αν δεν είναι κτήμα του, αν δεν  έχει κουραστεί  για να τις κατανοήσει και όχι να τις παπαγαλίσει.Αν δεν τις έχει πραγματικά κατακτήσει για να του ανήκουν μαζί με την δύναμη του λόγου.Για να μπορεί να τις  ζυγίσει να τις λυγίσει και να τις τεντώσει σε βέλη αιχμηρά και αποτελεσματικά στην μόρφωση μορφοποίηση του  κόσμου και στις μεταμορφώσεις του σπερματικού  πνεύματος  που βρίσκονται στο πυρήνα τους.

Το τόξο το λυγίζεις αμφί δείλην  στην σιωπή  απόλυτα  συγκεντρωμένος  στην ένταση των ομηρικών συναισθημάτων και  αδυσώπητα αποστασιοποιημένος  στο λυκάβας των…. "κι όμως",  μεταβλητών αισθημάτων .Κι όμως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς....

Το βέλος το περνάς  στην αμφί λύκην λογική  των παρορμητικών περασμάτων πελέκεων μαγικών αλλά πριν, σπάζεις το φράγμα της αντίληψης και το κέλυφος από ένα ωό Φάνητος δημιουργικό με τον μουσικό συντονισμό στην άνοδο της ενέργειας σε ευθεία  του χωροχρόνου διαδρομή  από τα πέλματα μέχρι την καμπυλότητα  την εγκεφαλική.

Μου είπε, και έβγαλε το καπέλο του σε κίνηση θεαματική.

Έμεινα άναυδη  κάτι έσπασε μέσα μου και ένιωσα να ξεδιπλώνω  τα φτερά της αντίληψης σαν  κοχύλι βεντάλια σε κίνηση  νωχελικά αργή.

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να μπορέσω να τον ξαναρωτήσω.

-Σκοπεύεις να βγάλεις κανένα κουνέλι ή λαγό  μέσα από τον πίλο  που φοράς τον ομηρικό;

Μειδίασε αινιγματικά.

-Όχι δα μου είπε, ο πολεμιστής δεν γίνεται ποτέ τόσο  προβλέψιμος ,τόσο  στερεότυπος και κοινότυπος,  αυτά είναι κόλπα παλαιών μάγων   ξεπερασμένα  αναχρονιστικά και τελείως  κλισέ. Είναι δε αρκετά ευφάνταστος  και εφευρετικός  πολύ περισσότερο απ΄ό,τι μπορείς να φανταστείς. Στο κάτω κάτω συνέχισε κάποτε στην Δύση once upon a time όπως λένε τα καλά παραμύθια στην Ανατολή, ένας, της τρίτης προσοχής στάθηκε στο μέσον  του πουθενά  εκφώνησε την πρόθεση και τον σκοπό  φόρεσε μια κόκκινη χλαίνη και της ομηρικής αγάπης την αρματωσιά λύγισε το ΤΟΞΟ και πέρασε το ΒΕΛΟΣ σαν αστραπή  και άστρο του Βορρά από τον Νοτιά.. Από τότε αυτό το βέλος ταξιδεύει και βρίσκει πάντα τον στόχο  ακουλουθώντας την πιο σύντομη διαδρομή  ακόμη και αν διαθλάται καμια φορά σε διαφορετικό υλικό για να φθάσει στο τελικό προορισμό.

Θα βγάλω μια πεταλούδα  Μαχάων  για να δούμε τι καιρό θα κάνει αύριο στην 12^η γαλαξιακή  ομοσπονδία  σε παράλληλη διπλή  του σύμπαντος  γραμμή.

Κοίταξα το χέρι μου και μια πεταλούδα με πανέμορφα  φτερά κάθισε απαλά  και με περιεργαζόταν σαν να έβλεπε άνθρωπο στην ζωή της για πρώτη φορά.
Την άκουσα να με ερωτά και να μου απαντά γιατί ο Φάνης  Νους είναι ο δημιουργός αυτού  του κόσμου  από την αρχή.
Γιατί είναι ερωτευμένος  με την συμπαντική ψυχή και η ίδια τον αγαπάει αξιόπιστα  πιστή.
 Είναι ο Έρωτας κάτι πιο αρχαίο από την ανθρωπότητα.Κάτι πιο αιώνιο από την έρημο και ο Σαντιάγο ο Αλχημιστής συμφωνεί  
πως όλο  το σύμπαν για να  βρεθούν μαζί  συνωμοτεί.

11. Οι Δρόμοι της Ομηρικής Αγάπης

Οι δρόμοι της αγάπης  είναι  διαχρονικώς  ομηρικοί

Κρατούσε κάτι στην παλάμη του χεριού του . Πριν αναρωτηθώ για αυτό τον ρώτησα για την ενεργειακή ροή σε ένα  παγκάκι.

- Αν στους σταθμούς  πλοίων τρένων αεροπλάνων  και λεωφορείων η ενέργεια  ρέει  σε έντονη συγκινησιακή  φόρτιση   ροή αυθόρμητα  και  παρορμητικά  σε ένα παγκάκι πως  κυλά;

-Σταθερά μου λέει αμέσως. Σε ένα παγκάκι σταθεροποιείται το σημείο αντίληψης σε ό,τι  έχει μετακινηθεί  σε κάθετη ή οριζόντια μετατόπιση στροφή. Αν δεν σταθεροποιηθεί  τρεμοπαίζει  δεν  υπάρχει επίγνωση παρά μόνο χαοτικές καταστάσεις  και ανεξέλεγκτη τρέλα πολύ.

Άνοιξε το χέρι του και μου έδειξε ένα  πανέμορφο κρύσταλλο χαλαζία  .

-Πρέπει να είναι πολύ ερωτευμένος  με την συμπαντική δημιουργική πνοή για να είναι τόσο όμορφος μου λέει. Η έλλειψη του έρωτα  κάνει πολύ άσχημους τους ανθρώπους  και είναι τόσο εμφανής πια.

Αλλά αν  ο έρωτας  ζει και είναι  γιος του Πόρου και της Πενίας, η αγάπη τίνος κόρη είναι με ερωτά.

-Αφού είναι κόρη, μόνο ενός νου καθαρού μπορεί να είναι και σοφού, του Νου και της Σοφίας , απαντώ  με κρίσης και διάκρισης  μυαλό  χωρίς  να χρονοτριβώ.

Του άρεσε. 

-Ναι δεν θα μπορούσε  μου είπε να ήταν αλλιώς. Η αγάπη  είναι η ένωση, το ζευγάρωμα, η ζεύξις, η σύζευξη ιδεών ανθρώπων πουλιών δελφινιών  αστεριών στο αιθερικό ενεργειακό επίπεδο και στο φυσικό υλικό. Είναι η ομοιότητα των πυρηνικών δυνάμεων που πελάζουν αλλήλοις και η έλξη των ετερωνύμων που αλληλοσυμπληρώνονται εναντίοις. Είναι ο σφοδρός  έρωτας του Νατρίου για το Χλώριο που φτιάχνει το άλας και η αυτάρκεια των ευγενών μοναχικών  αερίων  με συμπληρωμένες τις ανάγκες τους στην εξωτάτη στοιβάδα των ομηρικών τροχών τους.

Όμως αν ο  έρωτας είναι πάντα αντάρτης επαναστάτης   στην εξωτερίκευση του διεκδικητικά  η αγάπη πιο εσωστρεφής πως  τεκμηριώνεται   αποδεικτικά, με ερωτά ανιχνευτικά.

-Χρειάζεται αποδεικτική τεκμηρίωση η αγάπη,  ερωτοαπαντώ προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο για να το σκεφθώ.

-Οπωσδήποτε συνεχίζει και κύριο αποδεικτικό στοιχείο είναι η Ελευθερία και όχι η υπεκφυγή  ή η πολυλογία. Αγάπη χωρίς ελευθερία και γνώση χωρίς νηφαλιότητα είναι άχρηστα  συναισθήματα  και επικίνδυνα.Πρέπει να είσαι  ζεστά στην αγκαλιά και  ελεύθερα  στην αγάπη κάποιου  χωρίς να ξεπαγιάσεις στην αδιαφορία και χωρίς να πνιγείς  σε μια ελώδη   νοσηρή   χρησικτησία. Το κυριότερο να μπορείς να φύγεις αν  θέλεις και για τους λόγους που θέλεις να φύγεις.

Ο  κυδάλιμος Μενέλαος, όταν  ο Τηλέμαχος αποφάσισε να φύγει βιαστικά  δεν τον εμπόδισε , τον ξεπροβόδισε με δώρα και ενδιαφέρον στοργικά .Η Πηνελόπη δεν προσπάθησε να κρατήσει τον Οδυσσέα κοντά  της με κανένα γυναικείο συναισθηματικό εκβιασμό  κατανοώντας την αδήριτη αναγκαιότητα αυτής της απόφασης για τον ομηρικό σκοπό. Ο Κύκλωπας έκλεισε  τον Οδυσσέα και τους  συντρόφους  στη σπηλιά εμποδίζοντας την έξοδο βάρβαρος  τυφλά. Ο Τηλέμαχος ζήτησε από τους μνηστήρες να φύγουν στην συνέλευση της Ιθάκης και ο ίδιος ο Οδυσσέας συμβούλεψε τον Αμφίνομο να αποχωρήσει αλλά δεν εισακούστηκε από Αντίνοους και Ευρύμαχους.

Καταλαβαίνεις μου λέει πως  έχει μεγάλη σημασία πως   χαιρετάς αποχαιρετάς  κάποιον ή κάτι  αλλά είναι πολύ σημαντικό πόσο μένεις κάπου  σε κάτι ,γιατί μένεις και  γιατί φεύγεις.

-Κατάλαβα του λέω γιατί ο Οδυσσέας  επιστρέφει στην Πηνελόπη  και  γιατί φεύγει και δεν μπορεί να μείνει σε καμιά Κίρκη   Καλυψώ  Ναυσικά  σε ανόητες  αγάπες  που τον πολιορκούν  στενά.

Γιατί είναι πάντα  ελεύθερος στην  αγάπη  του αυτή.

Χαμογέλασε κοιτώντας τον κρύσταλλο σε απόχρωση Ιουλίτας διαφανή.

 Στο βάθος το μπλε  μιας θεάς  όμορφης ουρανίας  σε ενδελέχεια κρυσταλλική οργάνωση μορφή

και μια αύρα  φύσηξε εσπερινή...