Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λέων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λέων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 29 Ιουλίου 2019

Ας μιλήσουμε για αυτογνωσία






Το "γνώθι σαυτό " δεν είναι η εξουσία   πάνω στους άλλους, είναι η εξουσία στον Εαυτό, η  σοφή ηγεσία του Νου.

Η αυτογνωσία είναι μια δύσκολη υπόθεση προσωπική ενός ατόμου και ξεκινά από τη θέληση του για αυτή. Αφορά το ανθρώπινο βασίλειο αποκλειστικά, ούτε τα ζώα ούτε τα φυτά και τα ορυκτά και δη τους ενήλικες, όχι τα παιδιά, τα νήπια. Τονίζεται χαρακτηριστικά στον ναό του Φωτός στους Δελφούς  με το γνωστό απολλώνειο ρητό:
"Γνώθι σαυτό"
Τι περιλαμβάνει;
Εξερεύνηση όλων των ψυχικών πεδίων του ατόμου και σύνδεση μεταξύ τους. Δηλ. του ασυνειδήτου, του υποσυνειδήτου, συλλογικού και προσωπικού φέρνοντάς τα στο συνειδητό.
Αρχίζει με τον  πρώτο  Άθλο του Ηρακλή  που είναι ο Λέων της Νεμέας και αφορά τον εγωισμό. Τον εγωισμό δεν τον καταργείς τελείως  διότι η υλική ύπαρξη του πνεύματος τον περιλαμβάνει.
Τον μειώνεις  όμως, τον ελέγχεις, πνίγεις το λιοντάρι και κρατάς  την Αρετή και τη Λεοντή.  Δεν υπάρχει αυτογνωσία με έπαρση αρκετή. 'Οσο μεγαλύτερος ο εγωισμός, τόσο λιγότερη η αυτογνωσία.  Όσο μεγαλύτερος εγωισμός τόσο περισσότερη ενέργεια καταναλώνεται για την περιττή υπεράσπιση ενός υπερτροφικού ΕΓΩ.  Το εγώ είναι απαραίτητο για την ανάληψη της ευθύνης της ύπαρξης και όχι για την σπουδαιότητα της έπαρσης. Άλλωστε οι μικροί τύραννοι σε ελέγχουν μέσω αυτού.   Τροφοδοτούν τον εγωισμό σου για να εξυπηρετήσεις τα σχέδια τους  και  σε κάνουν αισθάνεσαι σπουδαίος. Μετά σε πετούν  στο καλάθι των αχρήστων και τρέχεις  να αποκτήσεις επιβεβαίωση  ξοδεύοντας τη ζωή σου σε ορνιθοασχολίες. Ο αυτοσεβασμός και η αυτοπεποίθηση είναι εσωτερική υπόθεση και την  αναγνωρίζεις βλέποντας το πρόσωπο σου στον καθρέφτη. Κανείς δεν μπορεί να σου την πάρει, κανείς δεν μπορεί να σου την δώσει.
Από τους Σταθμούς του Οδυσσέα αντιστοιχεί  στο νησί του Ήλιου και πρέπει να προσέχει κανείς  τα Βόδια. Για όποιο τα φάει  άπληστα δεν υπάρχει επιστροφή. Είναι σαφεις οι ομηρικές οδηγίες και η εντολή.
Το νησί του Ήλιου είναι ο έρωτας και ο ιερός χρόνος. Όποιος ξοδεύει την  ερωτική  του ενέργεια σε μεροβίγγεια πάρτυ και σέξυ σέλφι   επωνύμων και ανωνύμων   χαζοχαρούμενων  ηλιθίων και σκοτώνει τον χρόνο του εδώ και εκεί δεν θα ξαναδεί καπνόν αναθρώσκοντα στην Ιθάκη.
Ο Λέων είναι  η θέληση . Πρέπει να θέλεις να αποκτήσεις αυτογνωσία.
Είναι η καρδιά. Πρέπει να βαδίζεις πάντα σε ένα δρόμο με καρδιά.
Είναι η όραση. Πρέπει να βλέπεις την ενέργεια άμεσα, να βλέπεις με τα μάτια κλειστά.
Είναι το φως. Πρέπει να φωτίσεις τα σκοτεινά δωμάτια του Εαυτού και να τον κατανοήσεις συνολικά.
Ο Οδυσσέας εμφανίζεται στην Οδύσσεια σαν Λέων ορεσίτροφος στην Ναυσικά. Στην Ιλιάδα ο Πρίαμος τον βλέπει σαν Κριό.
Ποια είναι η διαφορά;
Ο Κριός είναι η αρχή το παιδί ο νέος ο εγωισμός.  Εγώ είμαι λέει, ο  Άρης Κριός, παρορμητική φωτιά και σφάζεται ο αμνός και τα νήπια.
Ο Λέων  Απόλλων λέει εγώ  γνωρίζω πως  είμαι, σταθερή φωτιά.  Έχει διαφορά.
Εγώ γνωρίζω γιατί είμαι, λέει η η σοφία Αθηνά στον Τοξότη, μεταβλητή φωτιά.
Ο Όμηρος αποκαλεί τους Μνηστήρες νήπιους  χαρακτηριστικά και προλέγει τον χαμό τους. Καμία δικαιολογία δεν έχει ένας ενήλικας άνθρωπος  να παραμένει σε νηπιακή κατάσταση  με απουσία της αυτογνωσίας  και ο Τηλέμαχος ενηλικιώνεται παραδειγματικά. Πρέπει να είσαι άδολος σοβαρός σαν παιδί αλλά όχι σοβαροφανής,  ανόητα σπουδαιοφανής.
Η ενηλικίωση υπογραμμίζεται στα Ομηρικά Έπη  φαντασμαγορικά.
Ένα παιδί είναι ένα παιδί, αλλά ένας ενήλικας δεν μπορεί να είναι νήπιος ανόητος και ηλίθιος με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω του, στη χώρα του, στο νησί του, την πατρίδα του  και τον αφορούν άμεσα.
Παρ όλα αυτά, βλέπουμε νήπιους ανθρώπους με αντιδράσεις νηπιακές και με παντελή   έλλειψη αυτογνωσίας ακόμη και αν έχουν σε άλλα θέματα γνώσεις πολλές και ειδικές. Το χειρότερο είναι  ότι μας κυβερνούν κιόλας σε θέσεις εξουσίας.
Τα περισσότερα προβλήματα του κόσμου πηγάζουν από αυτό το έλλειμμα αυτογνωσίας.
Μπορεί να έχουν λεφτά θέσεις  γνώσεις  διασημότητα  εξουσία. Άθεοι  ένθεοι, θρησκευόμενοι ή μη. Δεν έχουν αυτογνωσία και απλώς κάνουν προβολή του Εγώ ακόμη και στον θεό με παρακάλια τάματα και μεγάλο άπληστο εγωισμό. Είναι  αστείο έως θλιβερό να βλέπεις ανθρώπους να μιλάνε για το "γνώθι σαυτό" μέσα από  θρησκευτικά τάγματα, βουδιστικά μοναστήρια   και δελφικές  στοές   με τόσο προσκυνήματα. χρυσοποίκιλτα άμφια  και τόση ιεραρχία  ύπατων σεβάσμιων βαθμών. Το οξύμωρο σχήμα είναι ότι μιλούν για  ελευθερία, ισότητα και αδελφοσύνη, ακόμη και για αγάπη. Και μόνο η εμφάνιση τους προδίνει την μεγάλη έπαρση και αλαζονεία, την κακή σχέση που έχουν με τον εαυτό τους.
Η αυτογνωσία είναι δύσκολη υπόθεση. Ξεκινά και πρέπει με την  ενηλικίωση του ανθρώπου γύρω στα 20 και  είναι μια συνεχής προσπάθεια,  όχι στατική.
Περιλαμβάνει την εξερεύνηση του οικογενειακού υποσυνειδήτου  και των ενδομήτριων εμπειριών με την κατανόηση του Άθλου της Λερναίας Ύδρας  και του Κύκλωπα.
Την   ενορατική κατανόηση  του προσωπικού ασυνειδήτου   που ανήκει στον  Άθλο των Στυμφαλίδων Ορνίθων και τους Λαιστρυγόνες.
Την βαθιά  βουτιά στο προσωπικό υποσυνείδητο που αντιστοιχεί στον Κέρβερο, στην Κίρκη και στην κάθοδο του Άδη, όταν βρεθείς  αντιμέτωπος  με στην Σκιά.
Και,  κλεφτές ματιές στην άβυσσο του συλλογικού ασυνείδητου που είναι τα Μήλα των Εσπερίδων και η  Μνηστηροφονία  στα Έπη τα Ομηρικά.
Χωρίς κατανόηση του προσωπικού και συλλογικού ασυνειδήτου και υποσυνειδήτου δεν υπάρχει συνειδητό, δεν υπάρχει αυτογνωσία δεν υπάρχει επιστροφή δεν υπάρχει  χαρά και ευδαιμονία.
"Γνώθι σαυτό" για να αξίζει το ταξίδι σου στη Γη, διαφορετικά ο,τι γνώση  και να έχεις  για την ευτυχία   σου δεν θα είναι αρκετή.




Αστραία ©©

Σάββατο 11 Αυγούστου 2018

Απόλλων Λέων



Απόλλων- Λέων
Σύμβολο: Ο κύκλος και το κέντρο του
Χρώμα: χρυσαφί
Μέταλλο: χρυσός
Αμέταλλο: Ήλιον
Δένδρο: δάφνη
Ζώο: γεράκι, δελφίνι
Μουσική νότα: Μι
Μέρος του σώματος: καρδιά
Άθλοι του Ηρακλή: Ο Λέων της Νεμέας
Σταθμοί του Οδυσσέα: Το νησί του  Ήλιου
Αίσθηση: όραση
Στοιχείο: φωτιά
Δράση: θέληση
Ιδιότητα: σταθερή
Όπλο: τόξο
Επιδίωξη: να βλέπεις  την ενέργεια άμεσα, κατευθείαν από την Πηγή
Εγώ γνωρίζω τι ΕΙΜΑΙ στο κέντρο του ΕΙΝΑΙ
Ατομική Συνείδηση, αυτοσυνείδηση, μια μορφή Αθανασίας 
στο ταξίδι  του Πνεύματος και της Συνείδησης

Η τέχνη της τοξοβολίας
Το Γάμμα και το Ταυ
Ραψωδίες Γγ, Ττ

Εριούνιος Ερμηνεία, 2008-2018

Αστραία ©©

Παρασκευή 27 Ιουλίου 2018

Η Εποχή του Λέοντος



  Πριν από 12000 χρόνια η ανθρωπότητα διένυε την Εποχή του Λέοντος με το τελευταίο χρυσό της γένος. Ο ωροσκόπος της Γαίας ήταν στον Λέοντα, η είσοδος και η έξοδος της ενέργειας διερχόταν από την πύλη αυτή διαμορφώνοντας όλες οι μορφοποιήσεις της ύλης  στο παγκόσμιο τονάλ ΝΗΣΙ της ανθρωπότητος. Δέσποζε ο ναός του Ποσειδώνος με τις χρυσές γωνίες του και το μεγάλο χρυσό άγαλμα να οδηγεί τα 6 ΑΛΟΓΑ  (αισθήσεις), στοιχεία.

 χρύσεον μὲν πρώτιστα γένος μερόπων ἀνθρώπων
110ἀθάνατοι ποίησαν Ὀλύμπια δώματ᾽ ἔχοντες.
οἳ μὲν ἐπὶ Κρόνου ἦσαν, ὅτ᾽ οὐρανῷ ἐμβασίλευεν·
ὥστε θεοὶ δ᾽ ἔζωον ἀκηδέα θυμὸν ἔχοντες
νόσφιν ἄτερ τε πόνων καὶ ὀιζύος, οὐδέ τι δειλὸν
γῆρας ἐπῆν, αἰεὶ δὲ πόδας καὶ χεῖρας ὁμοῖοι
115τέρποντ᾽ ἐν θαλίῃσι, κακῶν ἔκτοσθεν ἁπάντων·
θνῇσκον δ᾽ ὥσθ᾽ ὕπνῳ δεδμημένοι· ἐσθλὰ δὲ πάντα
τοῖσιν ἔην· καρπὸν δ᾽ ἔφερε ζείδωρος ἄρουρα
αὐτομάτη πολλόν τε καὶ ἄφθονον· οἳ δ᾽ ἐθελημοὶ
119ἥσυχοι ἔργ᾽ ἐνέμοντο σὺν ἐσθλοῖσιν πολέεσσιν.
121αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τοῦτο γένος κατὰ γαῖα κάλυψε,
τοὶ μὲν δαίμονες ἁγνοὶ ἐπιχθόνιοι τελέθουσιν
ἐσθλοί, ἀλεξίκακοι, φύλακες θνητῶν ἀνθρώπων,
{οἵ ῥα φυλάσσουσίν τε δίκας καὶ σχέτλια ἔργα
125ἠέρα ἑσσάμενοι πάντη φοιτῶντες ἐπ᾽ αἶαν,}
πλουτοδόται· καὶ τοῦτο γέρας βασιλήιον ἔσχον.

 Χρυσό πρωτόπλασαν το γένος των βροτών ανθρώπων
οι αθάνατοι του Ολύμπου.110
Στην εποχή του Κρόνου,1 όταν εκείνος δέσποζε στον ουρανό,
ζούσαν κι εκείνοι σαν θεοί· ο νους τους ξέγνοιαστος,
πάθη και συμφορές μακριά τους, μήτε τα μαύρα γηρατειά
τους άγγιζαν· άφθαρτοι κι αναλλοίωτοι,πόδια και χέρια,
στις χαρές δοσμένοι, κι ό,τι κακό έμενε απ᾽ έξω.115
Ακόμη κι όταν πέθαιναν, ήταν ο θάνατός τους ύπνος
που τους δάμαζε, κι είχανε όλα τα καλά δικά τους·
χωράφια γόνιμα τους έδιναν καρπό από μόνα τους,
μεγάλη κι άφθονη σοδειά· κι εκείνοι πράοι, ησυχασμένοι
σε έργα ευχάριστα, ευλογημένοι
με τα πολλά αγαθά τους.
Κι όταν με τον καιρό της γης το χώμα σκέπασε τούτο το γένος,121
έγιναν επιχθόνια πνεύματα, αγνά, καλόγνωμα, να διώχνουν
το κακό, φύλακες των θνητών ανθρώπων.
Αυτοί φυλάν το δίκιο, αυτοί αποτρέπουνε τα ανόσια έργα·
κυκλοφορούν, ντυμένοι την ομίχλη, σ᾽ όλη την οικουμένη,125
πηγή ευτυχίας και πλούτου - τέτοια βασιλική τιμή τους έλαχε.

   Ήταν η τελευταία ξέγνοιαστη περίοδος της Ατλαντίδος, λίγο πριν ο εγωισμός και η κατάχρηση τεχνολογίας και εξουσίας κατέστρεφαν με φωτιά και ηφαιστειακές εκρήξεις  το    "χρυσό νησί".
 Θα ακολουθούσε  η Εποχή του  Καρκίνου με το νερό  και τον μεγάλο κατακλυσμό. Η Ήρα στέλνει από την  Σελήνη με τρικυμισμένο θυμικό λιοντάρι φοβερό.
  Ο   πρώτος Άθλος του  Αλκείδη Ηρακλή θα ξεκινούσε με ένα λιοντάρι τρομερό, παιδί της   Έχιδνας και  της Λερναίας Ύδρας  τον αδελφό. Ο Ηρακλής τον Μόλορχο, αρχηγό των ερχομένων, συναντά πριν βγει στο κυνηγητό και σε  σπήλαιο, κρανίο, κλειστό φράσσοντας τις εξόδους  συλλαμβάνει το ζώο ζωντανό με νου φωτεινό.
  Ποιοι είναι οι ερχόμενοι;
  Οι όρχατοι καλλιεργητές. Όρχος είναι το κτήμα του Λαέρτη , ω Οδυσσείας 343. Πρέπει να βλέπεις με τα μάτια της ψυχής  όταν προχωράς σε μονοπάτι σκοτεινό και να έχεις φάρο και οδηγό ένα νησί,    σημείο αναφοράς, αφετηρία και σταθμό, σημαντικό.
  Παλεύοντας μαζί του, ο Ηρακλής θα διαπιστώσει πως είναι άτρωτο και δυνατό. Το πνίγει με τα δυο του  χέρια στο λαιμό και κρατά το δέρμα του φορεσιά, αρματωσιά γερή. Η μεγάλη τύραννος και διώκτης του, η Ήρα, το κάνει αστερισμό. Ο Απολλόδωρος αναφέρει το λιοντάρι του Κιθαιρώνος  σαν λεοντή του ημίθεου Ηρακλή,  ίσως γιατί έζησε στου Κριού την  Εποχή, τότε που  ο Οδυσσέας αναγνωριζόταν από τον Πρίαμο, ορώντας τον από τα τείχη της Τροίας, κριάρι επιβλητικό με τον Όμηρο μέγα κιθαιρωδό.
  Ας δούμε όμως τι σημαίνει ΛΕΩΝ στην σύγχρονη εποχή  σε ερμηνεία διαχρονική.
Λέων είναι ένα τσάκρας, ενεργειακό κέντρο, ΚΑΣΤΡΟ της καρδιάς. Ανήκει στο Φοίβο Απόλλωνα τον Ήλιο και μέταλλο έχει το χρυσό. Είναι ζευγάρι με την Αρτέμιδα Υδροχόο που είναι το σύστημα  του αίματος, το κυκλοφορικό και συνεργάζονται μαζί στο ανθρώπινο σώμα για την κυκλοφορία την αρμονική. Στο ζωδιακό αποτελούν μία ευθεία γραμμή γωνία 180 μοιρών και πολικότητα σημαντική.
Από τις  6 αισθήσεις είναι η όραση και το φως του ουρανού μέρα νύκτα, αλλά, είναι και ο εγωισμός.
  Ο εγωισμός δεν είναι κάτι το αφελές. Είναι το στοίχημα της ανθρωπότητος, αλλά και η νέμεσις. Ο Άνθρωπος πρέπει να αναπτύξει  ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ και ένα ΕΓΩ και να ξεφύγει από το συλλογικό γιατί δεν είναι ζώο, δένδρο, φυτό, ούτε πτηνό, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να ισορροπεί σε μια λεπτή κλωστή ανάμεσα στο ΕΓΩ και το ΕΜΕΙΣ με μια λεοντή. Φορώντας το  ζώο και κρατώντας τη ζωτική δύναμη χωρίς να καταβροχθιστεί από αυτό.
  Τα   βοηθητικά στοιχεία  στην προσπάθεια του αυτή είναι νηφαλιότητα, αυτοπειθαρχία, παρατήρηση μέτρο και αρμονία. Ο εξωτερικός παράγων πάντα θα υπάρχει μεγάλος και μικρός τύραννος, Ήρα, Ποσειδών, πολυεθνικές   και αγορές χρηματοπιστωτικές.  Μειώνοντας τον εγωισμό αυξάνεται η  αυτογνωσία  και μειώνεται η εντροπία, γιατί ο εγωισμός και η υπεράσπιση επίδειξη ενός μικρού βεληνεκούς ΕΓΩ καταναλώνει  πολύ ενέργεια. Όσο πιο μεγάλη ιδέα έχει για τον εαυτό του  ένας άνθρωπος τόσο πιο λίγη αυτογνωσία διαθέτει, όσες γνώσεις και να κατέχει. Και αυτό είναι το πρόβλημα της εκάστοτε εξουσίας, έχει ανύπαρκτη αυτογνωσία και μεγάλη ανισορροπία.  Αργά  ή γρήγορα η  ζυγαριά γέρνει  και γκρεμίζονται  εξουσίες αυτοκρατορίες και βασιλείες σε τεκτονικές αλλαγές και περιοδικές κινήσεις  του σημείου συναρμογής της αντίληψης στις αναστροφές των πόλων της.
  Οι βασιλείς των Ατλάντων  καταποντιζόταν στα άγνωστα ύδατα του ποσειδώνιου Ωκεανού του ασυνείδητου του συλλογικού, όταν ο Ηρακλής κυνηγούσε το θηρίο στα άδυτα του σπηλαίου του προσωπικού συνειδητού,  η δε Αστραία  έφευγε στο  φωτισμένο Όλυμπο και οι άνθρωποι θα ζούσαν  πια χωρίς αιδώ.
  Πριν 12000 χρόνια  ξεκινάει το παραμύθι αυτό με μύθο αλληγορικό
  Σήμερα ο Λέων είναι ο 7ος οίκος της Γης, απέναντι από τον Υδροχόο. Είναι η  ζυγαριά. Κυβερνά τον άρτο , τα θεάματα, τα  παιδιά, την δημιουργία, την καρδιά, την σταθερή φωτιά. Είναι ο Απόλλων με το ΤΟΞΟ που κατεβαίνει όμοιος με τη νύκτα εν Ιλιάδι και εν Οδυσσείι τη συνείδηση σου ερωτά;
Είναι παρούσα ή έχει ξεχασθεί σε παγίδες νησιά;
  Ο Λέων μετά τον Ηρακλή εμφανίζεται στην Οδύσσεια ως λέων ορεσίτροφος σε σκηνή των Φαιάκων χαρακτηριστική μαζί με την  Αρτέμιδα Ναυσικά που ο Οδυσσέας συναντά.  Μετά το  νησί του Ήλιου όλοι οι σύντροφοι του Οδυσσέα  θα πνιγούν σε βαθιά του ωκεανού νερά, ασυνείδητοι γαρ τον χρόνο και την ενέργεια σπαταλούν καταβροχθίζοντας τα βόδια τα ηλιακά,  νήπιοι όντες, ανόητα μωρά, αν και ενήλικες σε χρόνια αρκετά. Ο Κρόνος Χρόνος εξελίσσεται σε Σοφία  Αθηνά και ο Ζευς σοφός άρχων του Ολύμπου από τον 10 οίκο κυβερνά.
  Ο Υδροχόος ΑΕΡΑΣ, ο Ταύρος ΓΗ, ο Σκορπιός ΝΕΡΟ και ο Λέων ΦΩΤΙΑ, όλα σταθερά, θα είναι τα χαρακτηριστικά της επόμενης Εποχής που ξεκινά. Όσο αρμονικά είναι αυτά, τόσο πιο ευδαίμων θα είναι η ανθρωπότητα και η σοφή ηγεσία θα κυβερνά. Όσο πιο ανισόρροποι άνθρωποι θα βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, εγωιστές, άπληστοι και αλαζονικοί,  από τον Αγαμέμνονα ως την  εξουσία την ΑΝΤΙΝΟΙΚΗ,  τόσο   η γαλαζοπράσινη μικρούλα γη θα κλυδωνίζεται με κίνδυνο να καταστραφεί.
  Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του στο μερίδιο που του αναλογεί.
Αστραία ©©

Βιβλιογραφία
Ησίοδος, έργα και ημέραι, μετάφραση Μαρωνίτη
Απολλόδωρος, μυθολογία
Πλάτων, Τίμαιος Κριτίας
Η Τέχνη του Ομηρίζειν, Αστραία, 2008-2017
Παλαιά και Νέα Ατλαντίδα, Αστραία,  2008-2018

Σάββατο 26 Ιουλίου 2014

Η Λεοντή

Last Lion ,Parkes, Michael 
 
Ο πρώτος Άθλος του Ηρακλή ξεκινάει από την Ασπίδα Λεοντή, τον  Λέοντα  τον Απολλώνιο σαϊτευτή και όχι από τον Κριό τον πολιορκητή.

Γιατί;

Διότι ο Ηρακλής είναι άλλη οκτάβα ανώτερη του Οδυσσέα του  ταξιδευτή.

Ο Ηρακλής είναι ημίθεος και ο Οδυσσέας άνθρωπος.

Ο Ηρακλής  είναι στο αιθερικό  πεδίο της  ενέργειας  και  την υλοποιεί. Ο Οδυσσέας την εξερευνά στην άγνωστη πλευρά και  την κατανοεί συνδέοντας με γέφυρες σταθμούς  τα σημεία τα κομβικά.

Αντιστοιχεί στου Ήλιου το νησί στην οδυσσειακή διαδρομή.


Στον  Άθλο αυτό εδραιώνεται η Θέληση που ανήκει   στον αρχετυπικό χώρο της Ενέργειας  των Ιδεών αφού πρώτα αντιμετωπιστεί σωστά ο εγωισμός, το ΕΓΩ και ΕΓΩ.

ΕΓΩ φωνάζει η υστερική νοικοκυρά στο ΜΑΤΡΙΞ και στον ΝΙΟ ορμά. ΕΓΩ φωνάζει ο καθένας σε υπερφίαλη προβολή.


Οι εγωπαθείς και εγωμανείς άνθρωποι μανιακοί  χρήστες του άγνωστου και του γνωστού εκπίπτουν νομοτελειακά στη κατηγορία των μικρών τυράννων και καταστρέφουν όλη γύρω τους τη νομή.

Ο εγωισμός καταναλώνει μεγάλα αποθέματα ενεργειακά και καταστρέφει τον άνθρωπο που προσπαθεί συνέχεια από μια νοσηρή εγωπάθεια  αρπαγμένος από τα μαλλιά του πνιγμένος  να κρατηθεί με ενστικτώδη άγρια  ζωική ορμή.

Ο Ηρακλής τον πνίγει αφού κλείσει και τις δύο θύρες του κρανίου του και ανοίξει τα μάτια και την όραση της ψυχής.

Αρχίζει να βλέπει  και κατανοεί πως δεν υπάρχει καμία σπουδαιότητα σε μικρού βεληνεκούς ΕΓΩ που συνεχώς  ωρύεται ουρλιάζει και άγρια φωνασκεί.

Επίσης συνειδητοποιεί  πως αν δεν κρατήσει τη Λεοντή και εξαλείψει τελείως τον εγωισμό  θα γίνει βορά σε θηρία πραγματικά.

Έτσι φορά τη Λεοντή και στο επόμενο Άθλο  πραγματοποιεί με ΘΕΛΗΣΗ ισχυρή. Η  ΟΡΑΣΗ τον ακολουθεί και βλέπει τα ενεργειακά πεδία γύρω του  χωρίς να χάνεται στη μετάφραση τους.

Για  ΝΕΟΥΣ Ηρακλείδες
.... ενδεδυμένους  με τη σωστή ΛΕΟΝΤΗ
ασπίδα και προστασία αποτελεσματική


Αστραία Ιούλιος 26, 2014


Νέα Σελήνη  4 μοίρες στον Λέοντα

Η Σελήνη ανάμεσα στη Γη και στον Ήλιο
ΝΕΑ  λαμπερή


Δευτέρα 12 Μαΐου 2014

Ο βασιλιάς των λιονταριών


  

Μια φορά και ένα καιρό, στα πολύ παλιά χρόνια, όχι και τόσο μακρινά όμως,
σε μια ζούγκλα ζούσαν πολλά και διάφορα ζώα, καθένα με το χαρακτήρα του.Ζούσαν λοιπόν ,τα περήφανα λιοντάρια, οι πονηρές αλεπούδες , τα μοναχικά τσακάλια,
τα σοφά φίδια, τα επιδεικτικά παγώνια, οι αστείες μαϊμούδες, οι αιμοβόρες ύαινες,
οι βαρείς και δύσκαμπτοι ελέφαντες, οι αεικίνητοι πίθηκοι και πολλά άλλα…

Μια μέρα έφθασε στο Βασίλειο τους, από ένα περίεργο ατύχημα, εξ ουρανού,
ένα ανθρώπινο μωρό. Κανείς δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο και τα ζώα έκαναν συμβούλιο
για να αποφασίσουν τι θα κάνουν με αυτή την περίπτωση.
Κοιτούσαν το μωρό, που δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο και με κανένα τους, και μια μαμά γοριλίνα το συμπόνεσε και ήθελε να το μεγαλώσει.
Ο αρχηγός τους, ο γορίλας αποφάσισε να δώσει την συγκατάθεση του ,
να το κρατήσουν, προσδοκώντας σε ανταλλάγματα ίσως και οφέλη.

Έτσι το μωρό μεγάλωνε σιγά σιγά μαζί με τα άλλα ζώα ξέγνοιαστα και παίζοντας.
Όμως μεγαλώνοντας στην ζούγκλα, ερχόταν μερικές στιγμές που δεν ήξερε τι του συνέβαινε.
Ένα απροσδιόριστο συναίσθημα ανέβαινε στην καρδιά και την πίεζε και ένα βαθύ αίσθημα νοσταλγίας που ερχόταν από πολύ μακριά.
Τότε αποσυρόταν στην κορυφή ενός ψηλού βράχου, έβλεπε πανοραμικά την ζούγκλα ,κοιτούσε με λαχτάρα τον ουρανό και ρωτούσε για απαντήσεις.

Η μαμά του, η γοριλίνα τον φρόντιζε και τον αγαπούσε σαν παιδί της και προσπαθούσε να τον καθησυχάσει, όμως ο αρχηγός τον υποψιαζόταν, γιατί του φαινόταν πολύ διαφορετικός άρα ύποπτος.
Τον προκαλούσε με την συμπεριφορά του κα τον έβαζε έξω από το παιγνίδι και την παρέα τους.
Κάποια μέρα του είπε κατάμουτρα πως δεν είναι δικός τους και δεν μπορεί να γίνει σαν και αυτούς
Άρα είναι άχρηστος και περιττός, ίσως και επικίνδυνος.
Το μικρό μωρό, που είχε πια μεγαλώσει και όλοι τον φώναζαν Ταρζάν πληγώθηκε πολύ,
Η μικρή καρδιά του ράγισε σχεδόν και μια οργή ανέβηκε μέχρι το μέτωπο του.
Έσφιξε την γροθιά του και είπε,
πως όχι ...δεν είναι έτσι και θα τους ...δείξει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα σαν και αυτούς,
ίδιος και ....είναι ίσος τους.Άρχισε να ανεβαίνει στα δέντρα όπως οι γορίλες να χτυπάει το στήθος του, όπως αυτοί
και να ουρλιάζει με δύναμη.
Όμως μάτωσαν τα γόνατα του και τα χέρια και πόνεσε ο λαιμός του από τα ουρλιαχτά.
Και αυτό το παράξενο αδυσώπητο συναίσθημα που ερχόταν από πολύ μακριά ήταν τόσο ανεξήγητο.
Οι μαϊμούδες τον κορόιδευαν, είσαι πολύ αστείος του λέγαν,
έτσι που προσπαθείς να χοροπηδήσεις... όπως εμείς.
Τα φίδια τον σνόμπαραν και του έλεγαν δεν μπορείς να ξέρεις… όπως εμείς.
Οι ελέφαντες τον αγνόησαν παντελώς και οι αλεπούδες προσπάθησαν να κάνουν κάποιες συναλλαγές μαζί του, αλλά δεν τον ενδιέφερε το αντικείμενο της συναλλαγής..
Οι γορίλες σε επίδειξη δύναμης τον χτύπησαν άγρια.
Οι ύενες περίμεναν να πέσει κάτω να τον φάνε.
Τα λιοντάρια όμως, ήταν πάντα πολύ μακρινά και απόμακρα, δεν συμπαθούσαν πολύ την συμπεριφορά και τους νόμους του γορίλα.
Σπάνια πλησίαζε κάποιος στην περιοχή τους και αυτά δεν συμμετείχαν και πολύ στο πάρε δώσε των ζώων της ζούγκλας, αλλά, και τα άλλα ζώα τα αποφεύγαν.Βγαίνανε μόνο για κυνήγι και δεν μιλούσαν πολύ.
Μια μέρα συνάντησε ένα ,τυχαία και ...το χαιρέτισε .
Το λιοντάρι του ανταπέδωσε τον χαιρετισμό του, τον κοίταξε πολύ σκεφτικό και του είπε:Ξέρω τι σκέφτεσαι και τι ρωτάς τα βράδια. Κάποια στιγμή, θα βρεις όλες τις απαντήσεις και την αλήθεια και θα θυμηθείς την καταγωγή σου.
Αυτά είπε και... απομακρύνθηκε.
Ο Ταρζάν κοιτούσε τον εαυτό του και αναρωτιόταν συνέχεια με τι έμοιαζε.
Είχε μερικές τρίχες στο στήθος άρα... μπορεί να ήταν γορίλας;
Μια ποικιλία τους, ίσως...
Του άρεσαν και οι μπανάνες λες... να ήταν πίθηκος;
Γελούσε καμία φορά , να είχε... συγγένεια με τις μαϊμούδες;
Έτσι περνούσε ο καιρός και είχε αρχίσει να συνηθίζει την ζούγκλα και τους κανόνες τις και να αφομοιώνεται.
Αλλά και τα άλλα ζώα στις συζητήσεις τους, προσπαθούσαν να τον κατατάξουν και να βρουν ομοιότητες και διαφορές μεταξύ τους., ήταν όμως δύσκολο εγχείρημα.
Κάθε φορά κάτι δεν κολλούσε... στα λογικά τους συμπεράσματα.

Ώσπου μια μέρα ξαφνικά κάτι φάνηκε στον ορίζοντα, μακριά από το πέλαγος.
Δεν το είχε ξαναδεί έμοιαζε σαν ένα μεγάλο πουλί, που έπλεε αργά στην θάλασσα.
Κρύφτηκε πίσω από τους θάμνους και περίμενε να δει τι θα γίνει .
Πέρασε λίγη ώρα και όταν πλησίασε είδε να κατεβαίνουν δύο παράξενα πλάσματα που έβγαζαν κάτι περίεργες φωνές.
Είχαν πάνω τους ένα είδος φύλλων, που σκέπαζαν το σώμα τους πολύ περίεργα και περπατούσαν ακόμη πιο περίεργα.
Περπατούσαν και στεκόταν στα δύο πόδια!
Κατέβηκαν από αυτό το περίεργο πουλί που έμεινε τελείως ακίνητο, πράγμα επίσης πολύ παράξενο... για πουλί. Και, άρχισαν να κάνουν ακατανόητες κινήσεις και να κουβαλάν περίεργα πράγματα.
Κρύφθηκε καλά πίσω από τα δέντρα και άρχισε να τους παρακολουθεί συστηματικά.
Τους έβλεπε να τρώνε, να κουνάνε τα χείλη τους και να κοιτάζουν πολύ ώρα κάτι φύλλα μπροστά στα μάτια τους. Αυτό και αν ήταν παράξενο και τρελό…
Πήρε και αυτός ένα φύλλο και το έβαλε μπροστά του και το κοιτούσε μήπως καταλάβει κάτι αλλά τίποτα αποδείχτηκε πολύ βαρετή υπόθεση.
Όμως αυτά τα πλάσματα δεν ήταν ακριβώς ίδια.
Το ένα θαλεγε πως ….ήταν όμορφο πολύ και έκανε την καρδιά του να χτυπάει περίεργα.
Είχε κίτρινες φωτεινές τρίχες και χρωματιστά φύλλα στο σώμα και γλυκεία κραυγή
... κάτι που έμοιαζε έτσι …
Το άλλο πλάσμα ήταν πιο σκούρο κα με περισσότερες τρίχες και στο πρόσωπο του.
Δεν μπορούσε εύκολα να καταλήξει κάπου, όμως, ξανακοιτώντας τον εαυτό του κάτι
κάποιες θύμησες άρχισαν να έρχονται κομματιασμένες στην επιφάνεια και συνέχιζε την παρακολούθηση.
Η καρδιά του χτύπησε δυνατά, όταν κάποια μέρα το ένα πλάσμα, το όμορφο,
κατευθύνθηκε προς το μέρος του.
Τα πόδια του λύγισαν, ήθελε να τρέξει αλλά δεν μπόρεσε τα πόδια του δεν υπάκουσαν και έμεινε εκεί να βλέπει.
αυτό το φωτεινό ξανθό πλάσμα, να έρχεται κατευθείαν προς το μέρος του και όχι μόνο αυτό
να τον κοιτάζει να του χαμογελάει και να του απλώνει το κάτασπρο χέρι του..

Ένοιωσε ντροπή, αλλά και απύθμενη χαρά και αγαλλίαση … που κόντευε να λιποθυμήσει.
Και μέσα στην ταραχή του έσπασε όλα τα κλαδιά που ήταν κοντά του.
Το πλάσμα έμεινε όμως δεν έφυγε και σιγά βρήκαν κώδικες επικοινωνίας.Μπόρεσε να προσέξει πως είχε πολλές ομοιότητες με αυτά τα πλάσματα τα καινούργια.
Ίσως να ίσιωνε λίγο το κορμί ...αν έστρωνε τις τρίχες του…ίσως
Όμως ήταν και αυτές οι περίεργες φωνές που είχαν μεταξύ τους.
Κατάλαβε , επίσης,πως εκείνος ο προηγούμενος ο αγώνας ήταν μάταιος και όλες οι προσπάθειες του να μοιάσει... στα ζώα της ζούγκλας.
Ποτέ δεν θα μπορούσε να γίνει ο καλύτερος γορίλας, γιατί η προτίμηση της καρδιάς του πλέον
ήταν να είναι μαζί με αυτά τα καινούργια πλάσματα και έπρεπε, να ξεκινήσει από την αρχή μαζί τους.
Έπρεπε να μάθει απ΄τη αρχή να περπατάει, να στέκεται όρθιος, να μιλάει, να καθαρίζει τις τρίχες του, να πλένεται, να διαβάζει αυτά τα φύλλα, να χειρίζεται αυτά τα περίεργα αντικείμενα, να σκέφτεται… να αγαπάει ...
Έπρεπε να μάθει, από την αρχή να είναι άνθρωπος και να συνυπάρχει με άλλους ανθρώπους σε ισότιμη σχέση.
Όμως ο Ταρζάν το ήθελε όσα τίποτα άλλο και ήξερε πια τι ρωτούσε τον ουρανό,
τα βράδια της μοναξιάς του στην ζούγκλα.
Κατάλαβε πως αυτά τα παράξενα καινούργια πλάσματα…ήταν άνθρωποι και,
πως αυτός ήταν ένας από αυτούς.
Ήταν... ένας Άνθρωπος!Ότι ανήκε εκεί και ήθελε να είναι πια μαζί τους….
Αυτός ήταν και ο καινούργιος του αγώνας και ένα... άλλο παραμύθι,
αλλά, ήταν ένα αγώνας, που έκανε την καρδιά του ευτυχισμένη και την ένιωθε πλήρη και ικανοποιημένη.

Αστραία  2001