Η Πέμπτη Τάξη

στη Ηράκλεια Εποχή σε πολίτευμα πολιτείας  σοφής

Εν αρχή το Χάος Ωόν  Πνεύμα
Μετά οι Τιτάνες Θεοί
Παρών ο Έρως  ακαταμάχητος καταλύτης
και η Αγάπη ακολουθεί.
Πρώτη τάξη: Οι Βασιλείς ( είχαν την δύναμη και την ενέργεια)
Δεύτερη τάξη:Οι Ιερείς ( είχαν τη γνώση)
Τρίτη τάξη: Οι Ήρωες Πολεμιστές ( είχαν  την φλόγα της ηρωικής ψυχής)
Τέταρτη τάξη: Οι  Εργάτες ( Είχαν  την αυτοπειθαρχία  για το έργον  μιας καλλιεργημένης ζωής)
Πέμπτη τάξη: ΕΜΕΙΣ
Έχουμε τη δύναμη, τη  γνώση, τη ψυχή και  την αυτογνωσία  μέσα από  την πορεία 
μιας οδυσσειακής διαδρομής.

Αστραία ©©

Αυτοπροσδιορισμοί Πολεμιστών

 

μικρών και μεγάλων λιονταριών

σε γέφυρες συνδετικών κρίκων αιλουροειδών

Κοίταξε αυτό το άπειρο.......

Κοίταξα αυτό, το Άπειρο, που με περίμενε μπροστά μου, αδυσώπητα,
έτσι, όπως με είχε κοιτάξει και …αυτό!
Κοίταξα την επόμενη γέφυρα που έπρεπε να διασχίσω και ένιωσα δέος.
Από πού να κρατηθώ;
Πώς να συνεχίσω;
Μόνο από μια έννοια,θα μπορούσα, την έννοια του πολεμιστή!

Ο ” πολεμιστής”, είναι κάτι παραπάνω, από απλή έννοια.
Είναι ένας τρόπος ζωής και αυτός ο τρόπος ζωής, είναι ο μόνος, που συμπεριλαμβάνει,ότι μπορεί να προβλεφτεί.
Χωρίς την έννοια του πολεμιστή, είναι αδύνατο να διαβεί κάποιος,
τα εμπόδια, που ορθώνονται στο μονοπάτι της Γνώσης.
Γι’αυτό είναι απαραίτητο στοιχείο η ίδια η ψυχική διάθεση του πολεμιστή και
όλα αυτά εμπεριέχονται,στην ίδια την ψυχική δομή του.
Ο πολεμιστής αντλεί από τις ίδιες τις σιωπηλές του πεποιθήσεις, όλη την ώθηση, που χρειάζεται για να δώσει την μάχη με σιγουριά.
Χωρίς μεμψιμοιρίες και χωρίς την ανάγκη να υμνηθεί.
Από την στιγμή που γίνεται αποδεκτή αυτή η λογική,ότι ο θάνατος είναι μόνιμος σύντροφος μας,μια γέφυρα σχηματίζεται.
Μια γέφυρα, που γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στον κόσμο της καθημερινότητας και σε κάτι, το οποίο βρίσκεται μπροστά μας χαμένο μέσα στην ομίχλη, που δεν φαίνεται πραγματικά.
Κάτι τόσο τρομερά ακαθόριστο, που να μπορεί να χρησιμεύσει ως σημείο αναφοράς, και παρόλο αυτά υπάρχει αναντίρρητα παρόν.
Η μόνη επίγεια ύπαρξη, ικανή να διασχίσει, αυτή την γέφυρα, είναι ο πολεμιστής.
Σιωπηλός μέσα στην πάλη του, ακάθεκτος, επειδή δεν έχει τίποτα να χάσει και ,
αποτελεσματικός, επειδή, έχει να κερδίσει τα πάντα! Κ . Καστανέντα

Ήταν  φεβρουάριος του 2008  στις 3, με την πρώτη ανάρτηση:

 Ο καιρός του  Τόξου, 

 όταν καθελκύστηκε το πλοίο των ΕΛΖΙΝ στην μπλογκόσφαιρα με το πρώτο ιστολόγιο : 

Οι Πολεμιστές της  Λάϊον, μετά από αρκετή σκέψη μελέτη έρευνα και προβληματισμό.

Είχα διοριστεί  το 2000, σε δυσπρόσιτο περιοχή  ως  καθηγήτρια ΠΕΟ4 στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση  και η νοοτροπία του βολεμένου δημοσίου υπαλλήλου καθηγητή   δεν ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία μου με την θλιβερή παρανοϊκή κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της  δημόσιας  δια βίου α-παιδείας. Οι μεγάλοι πολεμιστές,  δάσκαλοι και άνθρωποι του πνεύματος δεν υπήρξαν ποτέ υπηρέτες και δούλοι ενός άθλιου ληστρικού συστήματος.

Είχα αρχίσει να  ασχολούμαι όμως και να μελετώ την Ελληνική Μυθολογία και τα Ομηρικά Έπη μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον μου   αρκετό καιρό πριν, παρ΄όλο που στο σχολείο τα απέφευγα,  γιατί ο τρόπος διδασκαλίας τους ήταν ανύπαρκτος έως  απολιθωμένος  και  άχαρος. Ο λόγος ήταν πολύ ουσιαστικός για μένα και βασικός. Με βοηθούσαν  να κατανοήσω τον εαυτό μου και τον κόσμο  γύρω μου  σε διαλεκτική αλληλεπίδραση  μου , τον εξηγούσαν ,τον ερμήνευαν  άμεσα γρήγορα εύκολα και απλά.Με βοηθούσαν να κατανοήσω σε βάθος και πλάτος τα μαθήματα που είχα διδαχθεί στα χρόνια τα μαθητικά και τα πανεπιστημιακά.

Οπωσδήποτε λαμβάνοντας  υπ΄όψιν μου την υποκειμενικότητα μιας ερμηνείας  και το γεγονός πως ο άνθρωπος είναι υποκείμενο και όχι αντικείμενο , κανείς άνθρωπος δεν  μπορεί να ισχυριστεί το αλάθητο της ερμηνείας του  και την κατοχή της απόλυτης αληθείας. Απλά μπορεί να προσπαθήσει να είναι συνεπής με τις αξιωματικές προτάσεις που έχει θέσει  αφ ΄αρχής. Αυτό το έχω τηρήσει  κατά γράμμα ως   φυσικομαθηματικός επιστημονικών μεθόδων.

Με απασχόλησε η ιδέα του μεταπτυχιακού και του διδακτορικού, αλλά την απέρριψα γρήγορα.   Ήταν πολύ εύκολο , κοινότυπο πια και συνηθισμένο.  Έχουμε γεμίσει από  απελπισμένους ανέργους μεταπτυχιακών και διδακτορικών που στην ουσία μειώνουν το κύρος των πτυχίων που έχουν αποκτηθεί με τόσο κόπο και δεν χρησιμεύουν πλέον πουθενά.

Η  δεύτερη σκέψη  ήταν  η συγγραφή ενός βιβλίου. Αλλά και αυτό δεν με ικανοποιούσε γιατί έχει γίνει πολύ ανούσιο  πλέον και εμπορικό. Προωθούνται ευτελή θέματα  και οι πραγματικοί  συγγραφείς  πνευματικοί άνθρωποι είναι δέσμιοι των  μεγάλων εκδοτικών οίκων  που τους  εκμεταλλεύονται αγρίως αφήνοντας τους στην  ένδεια και την εξαθλίωση.

Η πρακτικότητα της γνώσης, « γράψε κάτι που να  αξίζει να διαβαστεί ή κάνε κάτι που να αξίζει να γραφεί»  με οδήγησε  στο διαδίκτυο και στο διαδικτυακό  ταξίδι  των Ομηρικών Επών και του " Κον Τίκι Οδυσσέα".

Θαυμάζοντας το πνεύμα των μεγάλων θαλασσοπόρων  στρατηγών πολεμιστών, των   Σκέψεων ΝΗΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ αναρωτήθηκα τι θα έκανε  σήμερα αν ζούσε κοντά μας, ο  Όμηρος, ο Οδυσσέας, ο Αλέξανδρος, ο Θεμιστοκλής ο Μιλτιάδης ο  Κολοκοτρώνης. και πολλοί  άλλοι σπουδαίοι μαχητές. Γιατί ο  Όμηρος τον γιο του Οδυσσέα τον ονομάζει ΤΗΛΕΜΑΧΟ  και  αν το  έργο του αυτό, τα ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ έχουν κάποια διαχρονική  δύναμη, αξία και μεγάλη σημασία.

Επειδή τα " θρησκευτικά"  δεν είναι το μάθημα που συμπαθώ η προσέγγιση μου αυτή δεν ήταν, ούτε μπορεί να γίνει θρησκευτική . Τα ιερατικά σχήματα και οι  αντίνοες θρησκείες καίνε τα δένδρα του νου, με όλους τους νευρίτες αποφυάδες  και  τα αποφεύγω παντελώς. Είμαι όσο πρέπει και εκεί που χρειάζεται ευσεβής. Τουλάχιστον όσο υπήρξε και ο Όμηρος Ποιητής.

Συμβουλεύομαι τους ιστορικούς τους αρχαιολόγους  τους φιλολόγους για τα θέματα της ερμηνείας  και λαμβάνω υπ΄όψιν μου κάποια στοιχεία, χωρίς να εμπλέκομαι περισσότερο, παρ όλο που διίστανται και τριίστανται οι γνώμες και οι απόψεις τους και δεν συμφωνούν μεταξύ τους.

Με   όλα τα κόμματα  έχω  απόλυτη ρήξη  κάθετη και οριζόντια, αλλά η πολιτική ως φιλοσοφία  για μια βάση  θεμέλιο σε μια πολιτεία ουμανιστική με ενδιαφέρει πολύ .

Γράφω με την ψυχή μου, βλέπω με την καρδιά μου, δεν μπορώ να γράψω αλλιώς. Δεν θέλω να γράψω αλλιώς. Αρνούμαι τον   συμβατικό λόγο  μιας  νεκρής ύπαρξης , άδειο κέλυφος  άδειας ψυχής. Απεχθάνομαι τον ξύλινο  σοβαροφανή κομματικό λόγο, τον στείρο σπουδαιοφανή ακαδημαικό, τον  εμετικά υποκριτή    τον  θρησκευτικό.

Δεν συμφωνώ με το   copyright. To θεωρώ φτώχεια πνεύματος και τσιγκουνιά ψυχής. Ούτως ή  άλλως τα μεγάλα πνεύματα δεν το χρειάστηκαν ποτέ.

Ποιο είναι το copyright   του Ομήρου;

Γι αυτό και ευθύς εξ αρχής υιοθέτησα το CC  για πνευματικά δικαιώματα. Είναι πιο γενναιόδωρο.  Η γνώση είναι για να μοιράζεται   μεταξύ των ανθρώπων  και η πηγή αναφοράς πρέπει να υπάρχει ως ένδειξη φιλίας  σωστής συνεργασίας σύνδεσης,  ηθικής , αλληλεγγύης  και ανθρωπιάς.

Ο σουρεαλισμός είναι δεκτός όταν ορίζεται σαφώς. Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να καλύψει πράξεις ειδεχθείς με  μισόλογα και διφορούμενα  και   το ήθος πρέπει να βρίσκεται πίσω  από κάθε ίχνος ηλεκτρονικό ή μη, επώνυμο ή ανώνυμο. Ο καθένας να αναλαμβάνει την ευθύνη του για αυτό και  για ό,τι είναι νόμιμο και ηθικό.

Σαφώς και δεν υπάρχει παρθενογέννηση  . Στον Κόσμο των Ιδεών όλοι επηρεαζόμαστε από κάπου, γονιμοποιούμαστε  και γεννούμε τα πνευματικά παιδιά. ‘Ετσι τα πρόσωπα που με έχουν επηρεάσει  με τον τρόπο τους είναι προφανή σε όλα μου τα γραπτά. Ο  Όμηρος, ο Αλέξανδρος, ο Κάρλος  Καστανέντα, ο κομαντάντε  Μάρκος  , ο  φιλόσοφος καθηγητής Λιαντίνης.

Δεν διακατέχομαι από σύνδρομα επαρχιωτικού σωβινισμού και δεν θέλω τον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ  τυλιγμένο  με μια  πνιγηρή κορδέλα τοπικισμού, θηλειά στο λαιμό του. Το μήνυμα  είναι οικουμενικό και απευθύνεται με τον τρόπο το κοσμοπολίτικα ομηρικό.

Δεν  συμπλέω όμως με κανένα  ισοπεδωτικό  διεθνισμό γιατί τον θεωρώ   μεγάλο δυνάστη αρχιεργάτη  στην φάρμα  των πολυεθνικών τραπεζικών οργανισμών,  όπου θα δουλεύουμε  όλοι μας μέχρι να πεθάνουμε  σε ένα κλουβί, 1επί 1 ,θα φυτοζωούμε απλώς, θα παρακαλούμε  θα ζητιανεύουμε  ψίχουλα  συμπάνοιας και αγάπης από το τραπέζι τους, θα  ξεριζωνόμαστε θα μεταναστεύουμε για ένα κομμάτι ψωμί.  Θέλουν να είμαστε, να υπάρχουν  μετανάστες παντού γιατί είναι  στο έλεος τους, και αυτό δεν είναι για μένα ΖΩΗ ελλόγων οντων αλλά μόνο  φυτών.

ΕΛΖΙΝ είναι τα αρχικά των Ελληνικών Λέξεων:
Ελ. ευθερία, Ζωή- Ζευς, Ιθάκη, και Νέος-Νησί
Είναι του Λόγου, ο Κεφαλαιώδης του Οπλισμός.
Όπως ήταν από την αρχή και για πάντα αφιερωμένο εξαιρετικά στο Ελεύθερο Πνεύμα του Ανθρώπου στην καρδιά και στον αγώνα του για την όρθια ανθρωπιά.

 Ήταν το δώρο μου στο γιο μου που θα ενηλικιωνόταν  και ο χάρτης ζωής  που θέλω να έχει και να συμβουλεύεται για να βλέπει  μέσα στο  σκοτάδι, την ομίχλη  και  ευδιάκριτα να πορεύεται. 

Ήταν και η Ιθάκη που ονειρεύτηκα  και ο Ποιητής  Πολεμιστής Φιλόσοφος που αγάπησα για το Όνειρο του αυτό.

Ήταν και  είναι ένας  ανυποχώρητος  δρόμος για μένα καρδιάς που με κάνει ευτυχισμένη.

ΕΜΕΙΣ οι ονειροπόλοι.....του 21ου  αιώνα στην χαραυγή του

σε χαραμάδες φωτός και σκιάς 

από την ρωγμή του Χρόνου και του Ομηρικού Χώρου

Σας ασπάζομαι  Αστραία

εξεγερμένη   αθεράπευτα ρομαντική οιωνοπόλος

Μάιος 2014, 28

Το Τόξο της Πηνελόπης

 

Η Πηνελόπη παραδίδει το Τόξο στον ΤΗΛΕΜΑΧΟ και στους μνηστήρες της Ιθάκης για το διαγωνισμό του τόξου

Υπάρχει κανείς που μπορεί να το λυγίσει;

Ι θάκη!

Ένα… Όνειρο της Καρδιάς!

Νιώθω προσωρινή

Κι’αυτό μου δίνει

την ικανοποίηση

της ελαφρότητας…

κι’αυτό, μου δίνει

την ικανότητα

της Ελευθερίας 

Η λύπη, η προσμονή,

η επιθυμία στο βωμό

... του αδυσώπητου.

Η λαχτάρα να συναντήσεις

την Πηνελόπη,

η αμφιβολία αν σε περίμενε…

η διαπίστωση ότι,

η Πηνελόπη, ο Οδυσσέας

και ο Τηλέμαχος της ζωής σου,

ήσουν εσύ… ο ίδιος.

Η Ιθάκη, που είναι;

Πόσο αργεί αυτό το

ταξίδι ακόμη;

Πρέπει να σκοτώσεις

και τους μνηστήρες 

Δοκίμασαν να σου κλέψουν

τον κόσμο σου.

Δοκίμασαν να σου κλέψουν την

Ψυχή σου.

Λεηλάτησαν την ζωή σου…

Μείνε όρθιος, Οδυσσέα !

Απέναντι ... σ ένα

ανελέητο Ποσειδώνα.

Μείνε όρθιος, Οδυσσέα!

Κι ονειρέψου τον εαυτό σου

Μεγαλόπρεπο βασιλιά

Της Ιθάκης ξανά!!!

Η Λύπη και η Σιωπή της Προσμονής

Αστραία  Οκτώβριος  2001 Θεσσαλονίκη

 

 

Υπερρεαλιστικός Όμηρος

ΕΚΣΤΑΣΗ” ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΗΛΙΑΔΗ

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΛΙΚΝΟ ΤΟΥ  FLEMISH SCHOOL 

   Musee d’Art et d’Archeologie,Moulins, France

Ο Μαγικός Ρεαλισμός του Ομήρου

Είναι τα Ομηρικά Έπη μια Αλληγορία Μυθιστορίας με ιστορικές αναφορές ή είναι μια κυριολεξία;  Περιγραφή ανθρωπίνων ιδιοτήτων για πρόσωπα ανθρώπους και θεούς.

Τα Ομηρικά Έπη δεσπόζουν στην παγκόσμια σκηνή του Πνεύματος, της λογοτεχνίας της ποίησης της μυθιστορίας με τον μαγικό υπερρεαλισμό  μιας ακαταμάχητης  Δημιουργικής Σκέψης περιγραφής καταγραφής όλων  των ανθρώπινων χαρακτήρων  προβλημάτων  και λύσεων της  ανθρώπινης ύπαρξης και ζωής στο άεναον  γίγνεσθαι της Ιστορίας.

Πόσο ορθολογιστής είναι ο Όμηρος, πόσο μεταφυσικός πόσο ιστορικός πόσο ευσεβής  και  πόσο σουρεαλιστής;

Ο ορθολογισμός  ανήκει στη δεξιά πλευρά του ανθρώπου  την ύλη , την λογική, την μετάφραση της ενέργειας   και είναι το ένα  μέρος  του  ανθρωπίνου εγκεφάλου, το άλλο δεν είναι. Ανήκει  στο  «ΕΙΝΑΙ » των Όντων όπως αναρωτήθηκε ο  Χάιντεγκερ με όλες  τις υπερβολές του στο σημαντικό έργο του « Εισαγωγή  στην μεταφυσική» για την οποία οι σπουδαίοι  προγόνοι μας  γνώριζαν και  κατείχαν  σπουδαίες γνώσεις  . Η καινούργια κβαντική φυσική ίσως δώσει μια απάντηση στις μεταφυσικές του ανησυχίες μαζί με την θεωρία παιγνίων και πιθανοτήτων στην μεταομηρική εποχή.

 Ο σουρεαλισμός είναι ένα παράθυρο, μία αλληγορία μέσα από το οποίο οι ποιητές κοιτάζουν την μεταφυσική και τις απόρροιες ενός αετού χωρίς να καούν. Το σύμπαν στην βασική του δομή είναι καθαρή ενέργεια για να μιλήσουμε με όρους φυσικής . Αυτό που βλέπουμε είναι, αυτό που μεταφράζουμε με τα προγράμματα που διαθέτουμε και « τα γυαλιά»  που φοράμε.  Η  ύλη μετατρέπεται σε ενέργεια και η ενέργεια σε ύλη. Τίποτα δεν μπορεί να  χαθεί  σε αυτή την  διαδρομή και μετατροπή.

Η αντιληπτική ικανότητα ενός ανθρώπου, η αντίληψη του είναι αριστερόστροφη και δεξιόστροφη, αναλόγως αν η γνώση  είναι άμεση ή έμμεση. Σιωπηλή ενορατική ή λογική ορθολογιστική.

Η ένωση τους δε στο μέσον της γης  ή  του εγκεφάλου   σε ευφυή συνεργασία  ,  τα μέγιστα μας  ωφελεί. Το "δεξιά και αριστερά" δεν έχει κομματολογική χροιά αλλά  νευρολογική αφού αναφέρεται στο αριστερό και δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου και στις αντιληπτικές τους ικανότητες εκατέρωθεν   καθώς και στην πολικότητα των ηλεκτρικών και μαγνητικών ενεργειακών πεδίων. 

Σουρεαλισμός ή  υπερρεαλισμός; 

Ο υπερρεαλισμός ή σουρρεαλισμός, από τις γαλλικές λέξεις sur (επάνω, επί) και réalisme(ρεαλισμός, πραγματικότητα). Άρα θα πρέπει να  το λέμε «πάνω ή πέρα από την πραγματικότητα» κατά το Ελληνοπρεπές και είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο  πως οξύνει την αντίληψη και διευρύνει το πνεύμα.

Ποια είναι η διαφορά του ρεαλισμού από τον υπερρεαλισμό; 4 γράμματα, (υ,π,ε,ρ); Όχι, 2 γράμματα είναι η διαφορά. Ήτοι ως και ωσαν,  (α,ν). 

Ως παιδί είναι κυριολεξία, ρεαλισμός.

 Ωσάν, σαν  είναι παρομοίωση μεταφορά σουρεαλισμός. 

 Ο Όμηρος το χρησιμοποιεί κατά κόρον στις ομηρικές του παρομοιώσεις.

Μόνο ένα παιδί μπορεί να δει τα ανύπαρκτα ρούχα του αυτοκράτορα και να το πει. Πρέπει να θυμηθούμε πως βλέπαμε τον κόσμο όταν ήμασταν παιδιά, όταν  δεν είχαμε εγκλωβιστεί στην σοβαροφάνεια τον δογματισμό την κοινοτυπία την ρουτίνα τις συνήθειες  και τον τυπολατρισμό. Άλλωστε ο  Όμηρος  ξεκινά  την σκέψη του με την α ραψωδία της  Οδυσσείας, με ένα παιδί, τον Τηλέμαχο, στην Τηλεμαχία.

Πλοία που  ωσάν φτερά είναι γρήγορα, ωσάν την  σκέψη το νόημα  τον  στοχασμό των ανθρώπων οργώνουν τις θάλασσες  οι νήες  των Φαιάκων.

 η Οδυσσείας 36

Με διάθεση αυτοπροσδιορισμού θα έλεγα πως μία από τις βασικές μου αρχές είναι να μη γίνομαι κακοπροαίρετη και αφήνω τον χρόνο   σαν το μέγα δικαστή και καλλιτέχνη σε κάτι ή κάποιον να αποδείξει την καλή ή την κακή του πλευρά. Αποφεύγω   να  διακατέχομαι από σύνδρομα συνωμοσιολογίας  θρησκοληψίας  στείρας  προγονολατρείας  κομματοσωτηρίας και άλλων τινών  συνδρόμων.Λατρεύω τον σουρεαλισμό εφ΄ όσον ορίζεται ρητά  ως έτσι  με πρώτο μεγάλο σουρεαλιστή τον ΄Όμηρο Ποιητή μας.

«Όλοι μιλούν για ορθολογισμό σε ένα  κόσμο τόσο ανεξέλεκτα τρελό.»

Δυστυχώς ή ευτυχώς  ο κόσμος δεν είναι μόνο ορθολογικός  διαφορετικά δεν θα υπήρχαν τόσοι πολλοί  ιδεαλιστές, θρησκευόμενοι,  θρησκευτές,    και ονειροπόλοι  ρομαντικοί  συγγραφείς  και ποιητές. Αγαπώ τους  ονειροπόλους ,τους αθεράπευτα ρομαντικούς,  τους  ανορθολογικά τρελούς τον Όμηρο τον Αλέξανδρο τον Λεωνίδα τον   Κολοκοτρώνη  και σας όλους μαζί γιατί είναι σίγουρο πως κάτι μέσα στο αίμα  μας κυλά από  μια  φλόγα  αυτή   που έχει υψωθεί σε αυτό τον  μεσογειακό τόπο, το μέσον της γης

 από τα χρόνια τα παλιά.

Όποιος και να ήταν ο Όμηρος ό,τι και να ήταν, επειδή και τα ελάχιστα λόγια γραπτά ή προφορικά προδίδουν τα βάθη της καρδιάς  έζησε ως κυνηγός πολεμιστής και μίλησε ως ονειρευτής ποιητής.

Είμαστε οι επιλογές μας. Είμαστε ό,τι γράφουμε, ό,τι λέμε αλλά και ό,τι σκεπτόμαστε και ο κόσμος γύρω μας , Η πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα αυτών  των απορροιών. Εμείς τον δημιουργούμε εμείς τον συντηρούμε εμείς τον υποστηρίζουμε, εμείς τον καταστρέφουμε με τον τρόπο που σκεφτόμαστε που μιλούμε και γράφουμε.

Όλα είναι  ΣΚΕΨΗ και Όλα είναι ΔΡΟΜΟΣ αρκεί να είναι ένα μονοπάτι με καρδιά για να μας κάνει ευτυχισμένους.

Σας ασπάζομαι Αστραία

Καιρός  ίσως για ένα υπερρεαλιστικό μανιφέστο  "πάνω ή πέρα από την πραγματικότητα".

"Τρισμακάριστε λαέ των Ελλήνων! Τι δύναμη θα είναι για σας η δύναμη του Διόνυσου αν ο θεός της Δήλου κρίνει αναγκαίο να μεταχειρίζεται τέτοιες γητειές για να γιάνει πάνω σας την διθυραμβική σας μέθη. Και ένας αθηναίος γέροντας θα απαντούσε στηλώνοντας πάνω του το υπέροχο βλέμμα του Αισχύλου: Πόσο θα υπέφερε αυτός ο λαός για να μπορέσει να γίνει τόσο ωραίος" !  Και τώρα συντρόφεψε με στην τραγωδία και έλα μαζί μου να θυσιάσουμε στο βωμό των δύο θεοτήτων.» «Νίτσε «η γένεση της τραγωδίας» και ο αντιπενθεϊκός αντιεξουσιαστή Διόνυσος στις Βάκχες με δύο  Ήλιους στον ουρανό.

 Στην συνείδηση, τον Απόλλωνα και  στον Διόνυσο, την διονυσιακή τρέλα, συγκάτοικοι και οι δυο στους Δελφούς.

Και τώρα συντρόφεψε με,  ποιητή

  σε ένα σουρεαλισμό  χωρίς όρια  και έλα μαζί μου  στην πέρα πάνω μέσα  πραγματικότητα στην  Πολιτεία την Ομηρική.

Για ένα υπερρεαλισμό χωρίς όρια!

 

Ομηρική Πολιτεία

Ιλιακές Αλληγορίες

Giovanni Battista Tiepolo, 1757

Minerva Preventing Achilles from Killing Agamemnon

Ο χαρακτήρας του Αγαμέμνονος,  υπερβολικά σε μία θέση και με εμμονή  εγωιστής εμμένων αυτοκαταστροφικά.

Ποιος είναι ο ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ , ποιος είναι ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ;

 Σύγχρονη διαχρονική ερμηνεία των Ομηρικών Ονομάτων και των χαρακτήρων τους.

Τα Ομηρικά Έπη λειτουργούν σε πολλά επίπεδα και η ανθρώπινη ζωή σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο είναι πάντα...μια Ιλιάδα και Οδύσσεια. Όλοι οι χαρακτήρες σκιαγραφημένοι από την οξυδερκή ματιά,αλλά,και την εσωτερική όραση του ποιητή, είναι κάτι παραπάνω από διάφανοι με την συμπεριφορά τους τις αντιδράσεις τους, τις επιλογές τους.Και είναι αναγνωρίσιμοι εύκολα, ευδιάκριτοι και μαζί...το πεπρωμένο τους,
γιατί, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου ορίζει και την μοίρα του. 

Ποιοι είναι οι ΤΡΩΕΣ ;

Τιτρώσκω, κατατρώγω, τρωκτικό. Σε προσωπικό επίπεδο είναι ο κάθε άνθρωπος που θα φιλοξενήσουμε στο σπίτι μας, στην ιστοσελίδα μας στον χώρο μας στην ομιλία μας και θα φύγει κλέβοντας  τους θησαυρούς μας, τα χρήματα μας , τις γνώσεις μας, την "γυναίκα" μας την ψυχή Σελήνη, Ελένη.Οι έχοντες και οι κατέχοντες που  τρώνε πολλά και  χτίσανε και κλειστήκανε μέσα στα καβαφικά  ΤΕΙΧΗ τα ψηλά.Σε συλλογικό είναι αυτοί που θα φιλοξενηθούν από μία χώρα και φεύγοντας θα πάρουν τα μάρμαρα τα γλυπτά την γνώση τους θησαυρούς  την ιστορία της, τα ονόματα της,  την ομορφιά, τον χρυσό, όλα τα λεφτά.

Ποιος είναι ο ΕΚΤΩΡ;

Έκτωρ, ο κτήτωρ,  ο έχων και ο κατέχων της άρπαγης  Τροίας. Καλό παιδί, μεγάλος πολεμιστής αλλά σε λάθος στρατόπεδο και τον Πάτροκλο τον αδικεί πολύ μαζί με το ΚΛΕΟΣ μιας πατρίδος  που αγανακτεί.

Ποιος είναι ο ΑΠΟΛΛΩΝ; Γιατί τους Έλληνες Αχαιούς δεν βοηθά;

Γιατί η συνείδηση τους είναι  απούσα, έχει  κάνει φτερά.

ΖΩΗ  σημαίνει ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΣ, ήτοι …. ΑΠΟΛΛΩΝ  Φοίβος και του Ανθρώπου η καρδιά.

Ποιος είναι ο Απόλλων ο θεός του τόξου  των ακτίνων βελών και του φωτός;

Είναι η Συνείδησις του καθενός.

Γιατί  η γέννηση του στάθηκε τόσο δύσκολη και κανένας τόπος δεν τον δεχόταν για να γεννηθεί;

Διότι η Συνείδηση παραμένει πολύ δύσκολη υπόθεση  και αναζητεί ένα στερεό δήλιο  νησί από την θάλασσα της ασυνείδητης κοσμικής αντίληψης να αναδυθεί.

Γιατί  έκτισε τα Τείχη της Τροίας  παρά  τω πλευρώ των Τρώων;

Γιατί οι  Αχαιοί Έλληνες  απουσία της Όμορφης Γνώσης και της ενδελεχούς  ενωτικής συνδετικής γραμμής ασυνείδητοι παραμένουν και πέφτουν  «πτωχοί των πνεύματι»  στην βιοπάλη της καθημερινής ζωής.

Γιατί ο Απόλλων συνδέεται με την καρδιά που βρίσκεται αριστερά;

Διότι αριστερά  βρίσκεται το σημείο της αντίληψης  κοντά στην καρδιά που την Συνείδηση ευθυγραμμίζει και γεννά όταν την Γνώση,  την Όμορφη Ελένη και την Σιωπηλή Πηνελόπη με τα χέρια  των Αχαιών  Ελλήνων  πίσω παίρνει και κρατά.

Το Α κεφαλαίο συμπέρασμα από την πρώτη μυθιστορηματική επική παραβολή είναι πως οι Έλληνες ,όντας ισχυρές προσωπικότητες , συνήθως φιλονικούν και οι έχθρες, οι διαμάχες και οι έριδες, εμφύλιοι σπαραγμοί έχουν ταλαιπωρήσει το στρατόπεδο των Αχαιών και συνεχίζουν να το ταλαιπωρούν και να είναι ο ανασταλτικός παράγων της επίτευξης του αντικειμενικού στόχου μιας εκστρατείας ή ενός σχεδίου.
Η Αχίλλειος πτέρνα των Ελλήνων προς χαιρεκακία των εχθρών τους, όπως αγορεύει ο Σοφός Νέστωρ στον παρεμβατικό λόγο του.

Αχιλλέας, από το ρήμα αχέω, αχεύω που σημαίνει θρηνώ, λυπούμαι, άχος. Το πρώτο όνομα ήταν Λιγύρων , ο έχων δυνατή καλή φωνή. Αλλά  και άχα, ο λαός , ο αρχηγός του νερού .Άχιλος , εύφορα βοσκοτόπια. Ο Απολλόδωρος γράφει:
«… καὶ ὠνόμασεν Ἀχιλλέα (πρότερον δὲ ἦν ὄνομα αὐτῷ Λιγύρων) ὅτι τὰ χείλη μαστοῖς οὐ προσήνεγκε.» (Απολλόδωρος Βιβλιοθήκη Γ, 13.6)
Ο Πτολεμαίου  τέσσερις αιώνες μετά τον Απολλόδωρο:
«Ὡς Ἀχιλλεὺς διὰ μὲν τὸ ἐκ πυρὸς αὐτὸν σωθῆναι καόμενον ὑπὸ τῆς μητρὸς Πυρίσσοος ἐκαλεῖτο, διότι δὲ ἓν τῶν χειλέων αὐτοῦ κατακαυθείη, Ἀχιλλεὺς ὑπὸ τοῦ πατρὸς ὠνομάσθη.» (Πτολεμαίου Χέννου, Καινή Ιστορία 7,1)

Ο Αγαμέμνων, με μεγάλα ελαττώματα και προτερήματα , με σκήπτρο εκ του Διός, εμμένει στις θέσεις του σε κατάχρηση εξουσίας και ο ημίθεος οξύθυμος Αχιλλέας χάνει την αυτοκυριαρχία του και συμπεριφέρεται σαν πληγωμένο παιδί.
Η πρωταρχική αιτία των εσωτερικών συγκρούσεων, είναι το πλεόνασμα της ενέργειας των Ελλήνων που αντί να το διοχετεύουν δημιουργικά,το εκτονώνουν σε ενδομάχες και εσωτερικές διαμάχες προς αλλήλους.Σε δευτερογενές επίπεδο είναι η αδικία και η έλλειψη τιμής, η προσβολή που γίνεται από την επικρατούσα κάθε φορά αγαμεμνονική κυβέρνηση στους ήρωες που υπερασπίστηκαν πολέμησαν και πολεμούν ακόμη για την πατρίδα θυσιάζοντας τα πάντα σε αυτό τον αγώνα ακόμη και την ζωή τους.
Η αφαίρεση της “πλούσιας κόρης ” που βρίθει από την δόξα και κατάθεση τους την ηρωική.
Αρπάζουν όχι μόνο τον χρυσό αλλά και την τιμή από τους ημίθεους ήρωες και αγωνιστές και την ομορφομάγουλη κόρη Βρισηίδα. Όταν απαιτούνται θυσίες α π ’όλους,δεν ακολουθούν το παράδειγμα του Καποδίστρια που δεν δέχτηκε να παίρνει μισθό και χρήματα και χρυσό από το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος αλλά, εμμένουν και επιμένουν σε επιδείξεις ιδιωτικής περιουσίας και εύκολου πλουτισμού.
Ο Αλέξανδρος δεν κρατούσε τίποτα για τον εαυτό του εκτός από την Ιλιάδα που είχε στο προσκεφάλι του και όλο τον χρυσό τον μοίραζε στους στρατιώτες και συμπολεμιστές τους, ακόμη και τα γλυκά και τα εδέσματα της βασίλισσας της Καρίας τα επέστρεψε πίσω για να μην συνηθίσει στην καλοπέραση και την μαλθακότητα.
Τι θα έκανε ο Οδυσσέας αν ήταν στην θέση του Αγαμέμνονα και του Αχιλλέα;
Μπορούμε να αναλογιστούμε τροποποιώντας το σενάριο της Α Ιλιάδος.
Οπωσδήποτε θα χειριζόταν διαφορετικά το πρόβλημα και το θέμα.
Ο Οδυσσέας δεν είναι όσο εγωιστής, όσο ο κοσμήτωρ Αγαμέμνων και δεν διακατέχεται από εμμονές επίδειξης εξουσίας, δεν είναι τόσο ημίθεος όσο ο Αχιλλέας και δεν επιτίθεται αλόγιστα πριν διερευνήσει και χαρτογραφήσει μια κατάσταση. Πριν σιγουρευτεί για το αποτέλεσμα.
Στο πλαίσιο της οδυσσειακής τακτικής ,σαν “Αγαμέμνων” με ηγετικές ικανότητες ελιγμού., θα άκουγε τον ιερέα προσεχτικά επιδιώκοντας την φιλία του και την συμμαχία του προτείνοντας με το εύστροφο μυαλό του ένα καλό γάμο για την κόρη του, δελεαστικό για να μην φύγει από τους Έλληνες ο χρυσός που ίσως τελικά δεχόταν ο Χρύσης ως καλή λύση.
Σαν “Αχιλλέας “δεν θα αντιδρούσε με βρισιές και αιματοχυσίες και δεν θα αποσυρόταν εκδικούμενος όλους τους Έλληνες για την απερισκεψία του ηγεμονικού Αγαμέμνονα μειώνοντας το κύρος του μπροστά σε όλο το στράτευμα.
Μια κατ΄ ιδίαν συνάντηση θα ήταν πιο αποτελεσματική για την εξεύρεση λύσης του προβλήματος αφήνοντας τον να βγαίνει μπροστά αλώβητος, ως αρχηγός ,και διοχετεύοντας την δύναμη του υποστηρικτικά, γιατί η μαεστρία της οδυσσειακή σκέψης σε κάθε πρόβλημα είναι η έλλειψη εγωκεντρισμού, εμμονής και ο πολυμήχανος πολύστροφος ελιγμός.

Ο ποιμένας των λαών, κοσμήτωρ, βουληφόρος, σκηπτροφόρος του Διός
δεν πρέπει να είναι αλλά και να φαίνεται δίκαιος και σοφός.

Ο Αγαμέμνων παρουσιάζεται στους μακρυμάληδες «κάρυ κομώοντες» Αχαιούς με λαμπρή φορεσιά και αστραφτερά πέδιλα στα πόδια του τα λιπαρά. Οι θεοί εμφανίζονται , διαγράφονται στο αιθερικό του σώμα, ο Ζευς στο κεφάλι ,ο Άρης στην μέση και ο Ποσειδών στο στέρνο.
Ίσως αν ήταν ο Ποσειδών στα πέλματα, ο Άρης στο κεφάλι και ο Ζευς κυβερνήτης του ήπατος στις επιγονατίδες και ο Απόλλων στο βλέμμα του, η ροή της ενέργειας του να ήταν πιο αρμονική και αποτελεσματική .

Η ομορφιά είναι η καλή μορφή του όντος κι η ασχημοσύνη , η έλλειψη σχήματος, η αρμονία ή δυσαρμονία της ενεργειακής ροής .Η γνώση της ύλης , της ενέργειας και των μετατροπών της. Η εξερεύνηση της ύλης είναι ένα εξωτερικό ταξίδι της ύπαρξης και η κατανόηση της ενέργειας ένα εσωτερικό ταξίδι στο κέντρο του εαυτού.
Εξωτερική και εσωτερική ευθυγράμμιση της αντίληψης.
Και τα δύο ταυτοχρόνως ολοκληρώνουν ένα άνθρωπο στης ζωής του τον δρόμο και τον σκοπό.
Το αθάνατο Ελληνικό Πνεύμα ολοκληρωμένα παρουσιάζει και τις δυο διαδρομές με ένα τρόπο μαγευτικό και διαχρονικό.

Β Ιλιάδος

Τοὺς δ’ ὥς τ’ αἰπόλια πλατέ’ αἰγῶν αἰπόλοι ἄνδρες
ῥεῖα διακρίνωσιν ἐπεί κε νομῷ μιγέωσιν,
ὣς τοὺς ἡγεμόνες διεκόσμεον ἔνθα καὶ ἔνθα
ὑσμίνην δ’ ἰέναι, μετὰ δὲ κρείων Ἀγαμέμνων
ὄμματα καὶ κεφαλὴν ἴκελος Διὶ τερπικεραύνῳ,
Ἄρεϊ δὲ ζώνην, στέρνον δὲ Ποσειδάωνι.
ἠΰτε βοῦς ἀγέληφι μέγ’ ἔξοχος ἔπλετο πάντων 480
ταῦρος• ὃ γάρ τε βόεσσι μεταπρέπει ἀγρομένῃσι•
τοῖον ἄρ’ Ἀτρεΐδην θῆκε Ζεὺς ἤματι κείνῳ
ἐκπρεπέ’ ἐν πολλοῖσι καὶ ἔξοχον ἡρώεσσιν.
Ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματ’ ἔχουσαι•